Norman „Tilliman” Nunez Pipersburgh (ur. 12 czerwca 1971 w Belize City) – belizeński piłkarz występujący na pozycji napastnika lub pomocnika, reprezentant kraju. Jest uznawany za jednego z najlepszych belizeńskich piłkarzy w historii oraz legendę belizeńskiej piłki nożnej.
Podczas swojej kariery piłkarskiej występował w kilkunastu klubach z rodzimej półprofesjonalnej ligi, zdobywając około dziesięciu mistrzostw Belize. Największe sukcesy odnosił w latach 90. w barwach Juventus FC oraz w pierwszych latach XXI wieku w Kulture Yabra FC. Dołączając do honduraskiego CD Marathón został jednym z pierwszych belizeńskich piłkarzy, którzy podpisali profesjonalny kontrakt w zagranicznej lidze.
W listopadzie 1995 wystąpił w historycznym, pierwszym meczu rozegranym przez piłkarską reprezentację Belize, z Salwadorem (0:3). W kwietniu 2001 strzelił gola w spotkaniu z Nikaraguą (2:0), które było pierwszym zwycięstwem reprezentacji Belize. Jako zawodnik drużyny narodowej trzykrotnie wziął udział w Pucharze Narodów UNCAF (1995, 2001, 2005), a także w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Korei i Japonii. Pełnił rolę kapitana reprezentacji.
Początki Nunez pochodzi z największego miasta w kraju, Belize City. Jest synem Lindy Nunez. Wychowywał się w pobliżu ulicy Kelly Street, a jednym z jego przyjaciół z dzieciństwa był Charlie Slusher, przyszły bramkarz reprezentacji Belize.
Kariera klubowa 1988–1999 W lidze belizeńskiej, mającej wówczas charakter amatorski, Nunez zadebiutował jako szenastolatek w 1988 roku. Od 1991 roku rozgrywki były organizowane jako półprofesjonalne. Sezon 1991, a więc pierwszy w historii o charakterze częściowo profesjonalnym, Nunez rozegrał jako zawodnik klubu Yabra Guinness ze swojego rodzinnego Belize City. Następnie przeniósł się do zespołu Acros Carib, z którym w sezonie 1992/1993 wywalczył tytuł mistrza Belize oraz został wicekrólem strzelców ligi z 10 golami na koncie (trzy bramki więcej zdobył Meksykanin Felipe Moreno). W grudniu 1993 w barwach drużyny La Victoria FC zagrał w dwumeczu pierwszej rundy kontynentalnych rozgrywek Pucharu Mistrzów CONCACAF z gwatemalską Aurorą (2:2, 1:3), zdobywając bramkę w pierwszym spotkaniu.
Później Nunez został zawodnikiem klubu Juventus FC. Przez kolejne lata był czołowym zawodnikiem drużyny z miasta Orange Walk, która zdominowała wówczas rozgrywki ligowe. Zespół Juventusu z lat 90. XX wieku, na czele z graczami takimi jak Nunez, David McCaulay, Charlie Slusher, Raul Celiz, bracia Tun (Donnie, Freddy i Marcelino) czy bracia Hendricksowie (Christopher i Oliver), jest uznawany przez obserwatorów za jeden z najlepszych w historii belizeńskiej piłki nożnej. W sezonach 1993/1994 i 1994/1995 Nunez zdobywał z Juventusem wicemistrzostwo Belize, w pierwszym z nich jako najlepszy strzelec swojej drużyny (8 goli). W sezonach 1995/1996 i 1996/1997 wywalczył natomiast dwa z rzędu tytuły mistrza Belize, w obydwóch przypadkach będąc najskuteczniejszym piłkarzem Juventusu. W sezonie 1995/1996 jego 9 zdobytych goli zapewniło mu tytuł króla strzelców ligi belizeńskiej. W sezonie 1996/1997 strzelił natomiast 8 bramek i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji najskuteczniejszych piłkarzy rozgrywek (po Davidzie McCaulayu i Denmarku Caseyu).
W maju 1997 Juventus jako mistrz Belize przystąpił do rozgrywek Pucharu Mistrzów CONCACAF. Rywalem klubu w pierwszej rundzie był czołowy honduraski klub Real CD España, zgodnie uznawany przez kibiców i media za zdecydowanego faworyta dwumeczu. Pierwsze spotkanie, rozegrane 18 maja w Orange Walk, zakończyło się wyjazdowym zwycięstwem Realu 1:0. W rewanżu, rozegranym 28 maja na Estadio Francisco Morazán w San Pedro Suli, Juventus niespodziewanie wygrał z Realem España 4:1 i awansował do kolejnej rundy. Bohaterem meczu rewanżowego okazał się Nunez, który strzelił trzy gole, pokonując bramkarza rywali Miltona Floresa. Według relacji świadków każdy kontakt z piłką Nuneza był przyjmowany z entuzjazmem przez zgromadzonych na trybunach honduraskich kibiców, którzy byli przekonani, że jest on Brazylijczykiem. Po zakończeniu meczu Nunez został otoczony przez honduraskich dziennikarzy, chcących przeprowadzić z nim wywiad – okazało się to jednak niemożliwe, gdyż zawodnik nie znał języka hiszpańskiego. Honduraskie dzienniki określiły sensacyjną porażkę Realu España z półamatorskim Juventusem jako „wstydliwą” (Tiempo) i „hańbiącą” (El Heraldo), podkreślając, iż Real został „zdeptany i stratowany” (La Prensa). Belizeńska gazeta Amandala skomentowała natomiast, że „tamtej nocy wstyd Hondurasu był równie wielki jak chwała Belize”. Po latach Nunez określił świetny występ z Realem España jako „największą rzecz, jakiej dokonał w swoim życiu”.
Bezpośrednio po meczu z Realem España Nunez otrzymał propozycję kontraktu od honduraskiego klubu CD Marathón, opiewającego na sumę 30 tysięcy dolarów amerykańskich. W czerwcu i lipcu 1997 wystąpił jeszcze w barwach Juventusu w wysoko przegranym dwumeczu drugiej rundy Pucharu Mistrzów CONCACAF z gwatemalskim Comunicaciones (0:3, 2:5) oraz dwumeczu pierwszej rundy Pucharu Zdobywców Pucharów CONCACAF z honduraskim Platense (1:0, 1:4). Strzelił dwa gole w rewanżu z Comunicaciones oraz jednego w pierwszym meczu z Platense, wzbudzając zainteresowanie ze strony pierwszego z tych klubów, ówczesnego mistrza Gwatemali. Ze względu na napiętą sytuację polityczną pomiędzy Belize i Gwatemalą zdecydował się jednak na przyjęcie oferty Marathónu. Został tym samym drugim (po Orlando Pinelo) belizeńskim piłkarzem, który podpisał profesjonalny kontrakt z klubem zagranicznym.
W Liga Nacional de Honduras Nunez zadebiutował 23 sierpnia 1997 w rozegranych na Estadio Francisco Morazán derbach miasta San Pedro Sula z Realem España (3:2). Już w 2. minucie został jednak sfaulowany przez Césara Clothera i doznał poważnej kontuzji, która wyeliminowała go z gry na dłuższy czas. Po latach zawodnik wspominał brutalny faul Clothera jako podjęty z pełną premedytacją. Nunez nie zagrał już więcej dla Marathónu i powrócił do Belize.
W kolejnych latach Nunez występował w zespołach FC Yabra oraz Builders Bandits. Następnie powrócił do Juventusu FC, z którym w sezonie 1998/1999 wywalczył kolejne mistrzostwo Belize. W barwach Juventusu w 1999 roku wziął także udział w międzynarodowych rozgrywkach Copa Interclubes UNCAF (środkowoamerykańskich kwalifikacjach do Pucharu Mistrzów CONCACAF), gdzie wystąpił m.in. w meczu z kostarykańskim Deportivo Saprissa (0:2).
1999–2009 W 1999 roku Nunez po raz trzeci w karierze został piłkarzem Kulture Yabra FC. Zawodnikiem klubu z Belize City pozostawał przez kolejne sześć lat, będąc liderem i kapitanem drużyny oraz czołowym napastnikiem ligi belizeńskiej. W sezonie 2000/2001 wywalczył z Yabrą mistrzostwo Belize. Został wówczas królem strzelców rozgrywek, zdobywając 14 goli, z czego dwa w decydującym rewanżu finałowym z Builders Hardware Bandits (2:0). W oficjalnym plebiscycie otrzymał nagrody dla najlepszego piłkarza i najlepszego napastnika sezonu. W lutym 2002 podczas jednego z ligowych meczów pobił swojego kolegę z drużyny Estevana Pereza, a graczy musieli rozdzielać funkcjonariusze policji. Później Nunez przeprosił na swoje zachowanie i został ukarany przez swój klub zawieszeniem na jeden mecz oraz grzywną. W sezonie 2001/2002 obronił z Yabrą tytuł mistrza kraju. W sezonie 2003 po raz trzeci zdobył z Yabrą mistrzostwo Belize, strzelając bramkę w finałowym rewanżu z Builders Hardware Bandits (2:1). Zakończył rozgrywki z 9 golami na koncie, co dało mu tytuł wicekróla strzelców (dwie bramki za Kentonem Galvezem). We wrześniu 2004 wraz z Yabrą zagrał w dwumeczu pierwszej rundy Copa Interclubes UNCAF z salwadorską Alianzą (0:0, 2:5).
W sierpniu 2000 Nunez gościnnie wystąpił w barwach Sagitun FC w meczu towarzyskim rozegranym na MCC Grounds w Belize City z amatorską reprezentacją meksykańskiego miasta Chetumal (6:0). Zdobył wówczas trzy gole dla Sagitun.
Latem 2005 Nunez został piłkarzem beniaminka ligi belizeńskiej – zespołu New Site Erei z miasta Dangriga. Tam już w sezonie 2005/2006 wywalczył tytuł mistrza kraju, oddając decydujący strzał w serii rzutów karnych w rewanżu finałowym z Boca (1:1, 5:4 k). W drużynie New Site Erei występowali czołowi belizeńscy piłkarze, przez kolejne lata stanowiący o sile drużyny narodowej, tacy jak Woodrow West, Elroy Smith, Ryan Simpson, Harrison Roches czy Lennox Castillo. Doświadczony (34 lata) Nunez był opisywany przez media jako istotna postać zespołu i określany jako jego „boiskowy trener”, organizujący ataki drużyny. Ze względu na zaawansowany wiek stopniowo był przesuwany z pozycji napastnika na pozycję pomocnika. W sezonie 2006 New Site Erei zdobył drugie z rzędu mistrzostwo Belize, a Nunez (kapitan drużyny) strzelił bramkę w finałowym rewanżu z Hankook Verdes (2:0). W tamtych rozgrywkach wywalczył swój ostatni tytuł króla strzelców ligi belizeńskiej (13 goli) i został wybrany w plebiscycie na najlepszego piłkarza i najlepszego pomocnika ligi.
W 2006 roku Nunez przeszedł do drużyny FC Belize. Pierwszego gola w nowym zespole strzelił 9 września 2006 w wygranym 4:0 spotkaniu z Alphą. W sezonie 2006 zdobył z FC Belize mistrzostwo kraju. Według portalu News 5 było to jego dziewiąte mistrzostwo Belize w karierze, wobec czego wspólnie z Charliem Slusherem został pod tym względem krajowym rekordzistą od czasu wprowadzenia rozgrywek półprofesjonalnych. Niedługo tym sukcesie dołączył do klubu Revolutionary Conquerors FC, z którym w sezonie 2007 wywalczył wicemistrzostwo Belize. W finałowym rewanżu ze swoim byłym klubem, FC Belize (0:1), otrzymał czerwoną kartkę. Pomimo zaawansowanego wieku pozostawał ważnym ogniwem drużyny i był określany przez media „generałem linii pomocy” Conquerors. W sierpniu 2007 w barwach Conquerors wystąpił w kolejnej edycji Copa Interclubes UNCAF, gdzie rozegrał dwa spotkania 1/8 finału z honduraskim Realem España (1:2, 2:1). Belizeński klub niespodziewanie wygrał z faworytem mecz rewanżowy i uległ dopiero w serii rzutów karnych. Według doniesień honduraskich mediów Nunez, podobnie jak reszta kolegów z drużyny, zarabiał na półprofesjonalnym kontrakcie w Conquerors nie więcej niż 5 tysięcy lempiras.
Następnym zespołem Nuneza był Kraal Road FC, występujący w rozgrywkach Super League of Belize, niezrzeszonych w Belizeńskim Związku Piłki Nożnej. Pełnił tam funkcję grającego trenera drużyny oraz zarządzał klubem wspólnie z jego właścicielem Raymondem Gentle. Po kilku miesiącach przeniósł się do ówczesnego mistrza Super League – zespołu Texmar Boys FC. W sezonie 2008/2009 dotarł z nim do finału rozgrywek. Równolegle do gry w Super League występował w lidze oldbojów BPFL Over-35 Championship w barwach swojego byłego klubu Kulture Yabra FC. W kwietniu 2009 Nunez został zawodnikiem Hankook Verdes FC. Pierwszego gola w tej drużynie strzelił 29 kwietnia w wygranym 8:1 meczu ligowym z Ilagulei, a w wiosennym sezonie 2009 zdobył wicemistrzostwo Belize. Ogółem występował w Verdes przez osiem miesięcy, w grudniu 2009 otrzymując kolejną nagrodę dla najlepszego pomocnika ligi.
2009–2015 Następnie Nunez dołączył do swojej byłej drużyny Kulture Yabra FC w lidze oldbojów. Początkowo występował w rozgrywkach weteranów Belize City Over-35, a następnie w Belize District Over-40 Football Competition. Dzielił drużynę z byłymi gwiazdami belizeńskiego futbolu, m.in. Charliem Slusherem czy Davidem McCaulayem. W grudniu 2011 triumfował z Yabrą w rozgrywkach Over-40.