Maryja Alaksandrauna Kalesnikawa (; , Marija Aleksandrowna Kolesnikowa; ur. 24 kwietnia 1982 w Mińsku) – białoruska flecistka, dyrygentka, feministka, działaczka polityczna, podczas wyborów prezydenckich 9 sierpnia 2020 koordynatorka sztabu Wiktara Babaryki i jedna z liderek opozycji. Więzień polityczny i więzień sumienia.
Życiorys Kalesnikawa pochodzi z rodziny inżynierów. Matka zmarła w 2019, ojciec AlaksandrУ Менску затрымалі і хутка адпусьцілі Марыю Калесьнікаву. służył na okręcie podwodnym, wykładał na uczelni lotniczej, pracował w biznesie. Kalesnikawa ma siostrę.
Ukończyła Białoruską Państwową Akademię Muzyki w Mińsku w klasie fletu i dyrygentury. Studiowała także w Wyższej Szkole Muzyki w Stuttgarcie, gdzie przez pewien czas grała zawodowo.
Przez 17 lat uczyła gry na flecie w mińskim gimnazjum. Wchodziła w skład orkiestry teatralnej, prezydenckiej oraz orkiestry Michaiła Finberga.
Działalność polityczna W 2020 Kalesnikawa weszła w skład sztabu Wiktara Babaryki. 16 lipca w imieniu Babaryki Kalesnikawa ogłosiła o zjednoczeniu kampanii wraz z Waleryjem Cepkałą i Swiatłaną Cichanouską. Aktywnie uczestniczyła w mityngach w trakcie kampanii oraz wyborów. 8 sierpnia wieczorem Kalesnikawa została zatrzymana przez milicję, jednak szybko ją zwolniono. 18 sierpnia weszła w skład opozycyjnej Rady Koordynacyjnej, nazajutrz będąc wybraną do jej prezydium. Została powtórnie zatrzymana 7 września.
10 września 2020 dwanaście organizacji, między innymi: Centrum Obrony Praw Człowieka Wiosna, Białoruskie Stowarzyszenie Dziennikarzy, Białoruski Komitet Helsiński, uznały ją za więźnia politycznego. 9 września wiceprzewodnicząca Bundestagu Claudia Roth objęła patronatem Kalesnikawą. 11 września 2020 Amnesty International uznała Kalesnikawą za więźnia sumienia.
6 września 2021 sąd w Mińsku skazał ją na 11 lat pozbawienia wolności za udział w spisku i próbę obalenia władz}.
Dnia 13 grudnia 2025 została zwolniona z więzienia i deportowana na Ukrainę. Wkrótce potem Kalesnikawa przybyła do Niemiec na zaproszenie niemieckich władzГлава МИД ФРГ встретил Колесникову и Бабарико в Берлине.
Krytyka Marija Kolesnikowa, podobnie jak Wiktar Babayrka oraz jego środowisko polityczne, była i jest krytykowana przez część środowisk opozycyjnych za skrytą prorosyjskość. Po wyzwoleniu, podczas konferencji prasowej w Kijowie, Kolesnikowa stwierdziła, że jakoby nic nie mogła wiedzieć o wojnie i głęboko dzieli „straty Ukrainy, straty Rosji i wszystkich, którzy cierpią”. Słowa o współczuciu Rosji wywołały falę krytyki.
W styczniu 2026 roku Marija Kolesnikowa wyraziła chęć „powrotu do normalności” jak przed 2020 rokiem. Te słowa skomentował wielokrotny więzień polityczny oraz laureat Pokojowej Nagrody Nobla Aleś Bialacki, który przypominał o represjach, które po czasach sowieckich powróciły na Białoruś wraz z objęciem władzy przez Aleksandra Łukasznkę w 1994 roku.
Wyróżnienia Nagroda Praw Człowieka im. Václava Havla (2021) Nagroda Karola Wielkiego (2022) Nagroda Brunona Kreiskiego (2022)
Odznaczenia Medal Niezwyciężonych Łarysy Geniusz – Zjednoczony Gabinet Przejściowy Białorusi, 2026
Przypisy
Linki zewnętrzne Strona Marii Kalesnikawej w witrynie Centrum Praw Człowieka „Wiasna”
Kategoria:Absolwenci Białoruskiej Państwowej Akademii Muzyki Kategoria:Absolwenci uczelni w Niemczech Kategoria:Białoruscy dyrygenci Kategoria:Białoruscy politycy Kategoria:Fleciści Kategoria:Laureaci Nagrody Brunona Kreiskiego Kategoria:Laureaci Międzynarodowej Nagrody Karola Wielkiego Kategoria:Laureaci Nagrody Praw Człowieka im. Václava Havla Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku Kategoria:Urodzeni w 1982 Kategoria:Więźniowie polityczni według Centrum Praw Człowieka Wiasna