William Quincy Porter (ur. 7 lutego 1897 w New Haven w stanie Connecticut, zm. 12 listopada 1966 w Bethany w stanie Connecticut) – amerykański kompozytor i pedagog.
Życiorys Pochodził z rodziny kaznodziejów, był potomkiem Jonathana Edwardsa. Jego dziadek i ojciec byli wykładowcami Uniwersytetu Yale. W dzieciństwie uczył się gry na skrzypcach. Studiował na Yale u Horatio Parkera i D.S. Smitha. Następnie wyjechał do Paryża, gdzie był uczniem Schola Cantorum de Paris u Vincenta d’Indy’ego (kompozycja) i Luciena Capeta (skrzypce). W 1922 roku wrócił do Stanów Zjednoczonych i kontynuował studia w Nowym Jorku u Ernesta Blocha. Wykładał w Cleveland Institute of Music (1923–1928 i 1931–1932), w Vassar College w Poughkeepsie (1932–1938), New England Conservatory of Music w Bostonie (1938–1946), na Uniwersytecie Yale (1946–1965) i w Pierson College w New Haven (1958–1965). Był członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury.
W swojej twórczości łączył elementy typowe dla niemieckiego neoromantyzmu, francuskiego impresjonizmu i muzyki amerykańskiej, odwoływał się też do renesansowej polifonii. W 1954 roku otrzymał Nagrodę Pulitzera za Koncert na dwa fortepiany i orkiestrę.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Zdobywcy Nagrody Pulitzera Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Ludzie urodzeni w New Haven