Władysław Michał Dec (ur. 4 września 1894 w Kolbuszowej, zm. 9 listopada 1946 w Wałbrzychu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Stanisława i Karoliny z Osiniaków, urodzony 4 września 1894 w Kolbuszowej. Uczęszczał do gimnazjum w Dębicy, gdzie w 1914 złożył egzamin dojrzałości. Od 1912 przez dwa lata był członkiem Polowych Drużyn Sokolich.

W czasie I wojny światowej służył w 3 kompanii 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich. Jako plutonowy odbył kampanię karpacką, podczas której – 5 lutego 1915 został ranny. Od kwietnia tego roku był przydzielony do 4 Pułku Piechoty. W sierpniu 1916 mianowany chorążym. Po kryzysie przysięgowym w 1917 – do października 1918 służył w armii austriackiej w 40 Pułku Piechoty. Wyróżnił się zwłaszcza 6 lipca 1916 i za postawę wykazaną podczas walk, 17 maja 1922 otrzymał order „Virtuti Militari" V klasy.

W listopadzie 1918 w Wojsku Polskim mianowany podporucznikiem, w marcu 1920 został porucznikiem. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od września 1920 służył w stopniu kapitana w 4 Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. 12 kwietnia 1927 mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w macierzystym 4 pp Legionów. W październiku 1932 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Na stopień podpułkownika mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Ciechanów na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.

Podczas kampanii wrześniowej (od 1 października 1939) dowodził 178 Pułkiem Piechoty (rezerwowym), z którym wziął udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji dostał się do niemieckiej niewoli. Uwięziony w Oflagu VII A Murnau (numer jeńca: 16017). Po powrocie z niewoli, w 1945 wyjechał z żoną do Jeleniej Góry, a następnie do Walimia k. Wałbrzycha.

Zmarł 9 listopada 1946 w Wałbrzychu. Został pochowany na cmentarzu w Kolbuszowej.

Od 1924 był mężem Jadwigi Magdaleny z domu Durniatt (1902–1981).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6201 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Medal za Waleczność (Austro-Węgry)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Teczka: Dec Jadwiga Magdalena z d. Durniatt ps. Iga (1902–1981) Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej [dostęp 2022-10-10].

Kategoria:Członkowie Polowych Drużyn Sokolich Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Kwatermistrzowie 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Ludzie urodzeni w Kolbuszowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani w Kolbuszowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1946