thumb| Édouard Bobrowski Édouard Bobrowski, właściwie Edward Bobrowski (ur. 8 czerwca 1928 w Zonguldak, Turcja, zm. 19 listopada 2016 w Perpignan, Francja) – polsko-francuski dziennikarz, producent filmowy i pisarz.
Życiorys Urodził się w polskiej rodzinie nad Morzem Czarnym w Turcji, gdzie ojciec jego, Józef, żonaty z Marią (z d. Kukiel), pracował jako inżynier. Przebywał za granicą do 1938, kiedy rodzina powróciła do Polski. Z wybuchem II wojny światowej rodzice zdołali uciec z nim do Paryża. W 1941 zorganizowano mu szkolenie w kolegium jezuickim, Le Caousou w Tuluzie. Na początku 1944 mając 15 lat uciekł ze szkoły i dołączył do partyzantki hiszpańskiej anty-Francowej i brał udział w wyzwoleniu miasta Tuluzy. W 1946 zdał baccalaureat.
Osiadł w Paryżu, w 1947 przystąpił do redakcji francuskiej Krótkofalowej radiostacji, Radio Diffusion française (RDF), a dwa lata potem został dziennikarzem w Radiodiffusion-télévision française (RTF). W 1950 nawiązał przyjaźń z Stanisławem Gebhardtem i razem zaangażowali się w sekcji młodzieżowej międzynarodowego ruchu Chrześcijańskiej demokracji, której to sekretarzem generalnym został Bobrowski w 1954 Kaiser, Wolfram et Kosicki, Piotr. Political Exile in the Global Twentieth Century: Catholic Christian Democrats in Europe and the Americas, page 168 (po angielsku). Belgique: S.l.: LEUVEN UNIVERSITY PRESS. 2021 .. Jednocześnie w RTF awansował na reportera pod dyrekcją Pierre Andreu i Victor Fay.
W 1959 redaktor Le Figaro, Pierre Brisson, wysłał go do Moskwy na placówkę stałego korespondenta. Po roku, ponieważ redakcja w Paryżu wniosła zmiany odwrotne w jednym z jego raportów ze Związku Radzieckiego na temat, jak źle rosyjskie kobiety przyjęły najnowszą kolekcję Diora, podał się do dymisji na znak protestu i wrócił do Paryża, gdzie wziął się za pisanie pierwszej noweli, Le Mauvais Cas (Zły przypadek). Następnie wrócił do telewizji francuskiej, (ORTF) do końca lat 60.
Filmowiec W lipcu 1968 założył z Christine Chardin la société de production les Cinéastes Indépendants de Paris (CINDEP) i został niezależnym producentem filmowym. W 1976 wrócił do Polski aby zrealizować film dokumentalny pod tytułem Dzieci Lenina i Jana XXIII-go.
Filmografia 1972 au cinéma, 1972 : Aux urnes, citoyens... 1975 część francuska polskiego filmu Jarosław Dąbrowski 1976 : Les enfants de Lénine et de Jean XXIII, (Dzieci Lenina i Jana XXIII) prod. Film Polski 1978 Vivre à Vitry et travailler à Vitry 1980 à la télévision : L'Aéropostale, courrier du ciel (TV) 1982 au cinéma, 1983 : Haya (wraz z Claude Blanchet) - Film dokumentalny o firmie Citroën finansowany przez miasto Aulnay-sous-Bois
Utwory literackie W języku francuskim: Le Mauvais Cas, Julliard, 1960 Les grandes énigmes de la Seconde Guerre mondiale (ouvrage collectif), Éditions de Saint-Clair, 1966 Aux urnes, citoyens..., Flammarion, 1972 Les grandes énigmes de la Libération, avec Claude Couband et Michel Honorin, présentation de Bernard Michal, Éditions de Crémille, 1973 Le Destin dramatique des Kennedy, Éditions Famot, 1973 Aéropostale, Hachette, 1980 Histoire inconnue de la Libération, avec Edmond Bergheaud et Jean Lanzi, Éditions de Crémille, 1994
Przypisy
Linki zewnętrzne
filmy dokumentalne
Kategoria:Francuzi pochodzenia polskiego Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2016 Kategoria:Polscy pisarze francuskojęzyczni Kategoria:Literaci polskiego pochodzenia Kategoria:Polonia w Turcji Kategoria:Polscy reżyserzy filmowi Kategoria:Polscy scenarzyści XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Zonguldaku