Pawieł Wasiljewicz Mironow (ros. Павел Васильевич Миронов, ur. we wsi Wasiljewka w powiecie tambowskim w guberni tambowskiej (obecnie w rejonie tokariowskim w obwodzie tambowskim), zm. 29 października 1969 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Do 1912 skończył 3 klasy szkoły wiejskiej, później do 1919 pracował w gospodarstwie rolnym, jednocześnie 1918-1918 był sekretarzem gminnego komitetu biedoty w Wasiljewce. Od stycznia do marca 1919 był sekretarzem gminnej jaczejki RKP(b) w Wasiljewce, od listopada 1919 służył w Armii Czerwonej, w 1920 skończył kursy dowódcze w Tambowie, później był pomocnikiem dowódcy i dowódcą kompanii batalionu karnego wojskowego komisariatu w Błagodarnym. Brał udział w wojnie domowej w Rosji, walczył z powstańcami na Kubaniu i w Stawropolu, w 1922 ukończył kursy „Wystrieł”, później służył w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym jako pomocnik dowódcy i dowódca kompanii oraz pomocnik dowódcy i dowódca batalionu, w latach 1931–1933 był szefem sztabu pułków piechoty w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym i na Dalekim Wschodzie. Od 1933 był szefem sztabu, a 1934-1938 dowódcą pułku w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym, 1938-1939 pomocnikiem dowódcy dywizji, a 1939–1940 dowódcą dywizji w Syberyjskim Okręgu Wojskowym. W 1941 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej i w maju 1941 ponownie został dowódcą dywizji w Syberyjskim Okręgu Wojskowym.
Brał udział w wojnie z Niemcami. Od lipca 1941 do marca 1942 dowodził 107 Dywizją Piechoty/5 Gwardyjską Dywizją Piechoty na Froncie Rezerwowym/Zachodnim, brał udział w walkach o Smoleńsk, bitwie pod Moskwą, operacji jelneńskiej i kałuskiej. Od kwietnia 1942 do grudnia 1943 dowodził 7 Gwardyjskim Korpusem Piechoty na Froncie Zachodnim, a od stycznia 1944 do maja 1945 37 Gwardyjskim Korpusem Piechoty na Froncie Karelskim, 3 i 2 Ukraińskim. Po wojnie do marca 1946 dowodził korpusem piechoty w Centralnej Grupie Wojsk stacjonującej w Austrii, w 1947 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej i został zastępcą dowódcy Wojsk Powietrznodesantowych ds. przysposobienia bojowego, później dowodził korpusem piechoty. W 1950 został starszym wykładowcą Wyższej Akademii Wojskowej, w latach 1953–1955 dowodził korpusem piechoty w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym, 1955–1957 był pomocnikiem dowódcy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego ds. przysposobienia bojowego, a 1958–1959 naczelnikiem wydziału Moskiewskiego Instytutu Ekonomiczno-Statystycznego, następnie zakończył służbę wojskową. Był honorowym obywatelem Tarusy i Wiednia. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulicę w Tokariowce.
Awanse major (24 stycznia 1936) pułkownik (21 listopada 1938) generał major (20 stycznia 1942) generał porucznik (22 lutego 1944)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (28 kwietnia 1945) Order Lenina (dwukrotnie, 21 lutego 1945 i 28 kwietnia 1945) Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie, 12 kwietnia 1942, marzec 1944, 3 listopada 1944 i 15 listopada 1950) Order Suworowa I klasy (21 lipca 1944) Order Kutuzowa II klasy (28 września 1943) Order Czerwonej Gwiazdy (22 lutego 1941) Order Wybitnej Służby (Wielka Brytania, 1943) I inne.
Przypisy
Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Wybitnej Służby Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Radzieccy dowódcy korpusów w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1969