thumb|Zwiniec okrajkowy. thumb|Arocatus longiceps thumb|Oncopeltus fasciatus thumb|Graptostethus servus thumb|Tropidothorax cruciger Lygaeinae – podrodzina pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny zwińcowatych. Obejmuje ponad 640 opisanych gatunków. Rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie.

Morfologia Pluskwiaki o ciele wydłużonym do podługowato-jajowatego i różnym ubarwieniu. Wiele gatunków ma kolorystykę niepozorną, brązową, szarą lub czarną, jednak liczni przedstawiciele podrodziny odznaczają się obecnością w ubarwieniu elementów jaskrawych: czerwonych, pomarańczowych lub żółtych. Powierzchnia ciała jest w większości pozbawiona punktowania.

Głowa jest wysunięta ku przodowi, pozbawiona trichobotrii, zaopatrzona w dobrze rozwinięte bukule, czteroczłonową kłujkę i, położone poniżej środka oczu złożonych, czteroczłonowe czułki. U form długoskrzydłych występują na głowie także przyoczka. Powierzchnia przedplecza ma poprzeczny wcisk, między guzami barkowymi a tarczką. Na tarczce znajduje się wyniosłość w kształcie litery „Y”. Półpokrywy są niepunktowane, o prostej wierzchołkowej krawędzi przykrywki, zwykle z wyraźną komórką w użyłkowaniu zakrywki. Skrzydła tylne mają żyłkę subkostalną, zaś pozbawione są żyłek interwannalnych.

Odwłok ma wszystkie przetchlinki położone na grzbietowej stronie segmentów. Szew między czwartym i piątym sternitem jest całkowity i dochodzi do brzegów odwłoka. U larw ujścia grzbietowych gruczołów zapachowych odwłoka znajdują się między tergitami czwartym i piątym oraz piątym i szóstym.

Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami wysysającymi nasiona roślin. Często związane są pokarmowo z przedstawicielami trojeściowatych i toinowatych, a wiele gatunków wykazuje polifagizm. Większość Lygaeinae bytuje na roślinach, ponad poziomem gruntu, ale liczne gatunki zasiedlają ściółkę i tam wyszukują nasion. Wśród przedstawicieli podrodziny znaleźć można również formy wtórnie przystosowane do zamieszkiwania gleby. Mają one maskujące ubarwienie i pozbawione są zdolności do lotu.

Podrodzina rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie. Największą różnorodność gatunkową osiąga w strefie tropikalnej i subtropikalnej. W Polsce stwierdzono 8 gatunków z 6 rodzajów (zobacz też: zwińcowate Polski).

Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1829 roku przez Samuela Petera Schillinga. Do podrodziny tej należy ponad 640 opisanych gatunków, zgrupowanych w 64 rodzajach:

Przypisy

Kategoria:Zwińcowate