thumb|Acompus rufipes Stygnocorini – plemię pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny brudźcowatych.
Pluskwiaki o krótkim, przysadzistej budowy ciele. Głowa ich ma dobrze rozwinięte bukule, podłużnie rowkowane ciemię, oczy złożone, położone między nimi i nieco ku tyłowi przyoczka, czteroczłonową kłujkę i czteroczłonowe czułki. Przedplecze pozbawione jest obrączki apikalnej (kołnierzowatego zgrubienia na przedniej krawędzi). Tylna para skrzydeł zwykle zaopatrzona jest w dobrze rozwiniętą żyłkę haczykowatą (hamus) jak i dobrze wykształcone żyłki interwannalne. Odwłok ma wszystkie przetchlinki położone na sternitach. Sternity czwarty i piąty są ze sobą scalone. Na piątym sternicie piąta para przetchlinek leży w środkowej ⅓ jego długości, a tylne trichobotria osadzone są za przetchlinkami tejże pary. W sąsiedztwie przetchlinek drugiej i trzeciej pary brak jest porów.
U larw obecny jest szew Y-kształtny. Ujścia grzbietowych gruczołów zapachowych ich odwłoka znajdują się między tergitami trzecim i czwartym, czwartym i piątym oraz piątym i szóstym.
Plemię to ograniczone jest w swym zasięgu do półkuli wschodniej. Najliczniej reprezentowane jest w krainach palearktycznej i etiopskiej. W tej drugiej występuje w strefie klimatu umiarkowanego oraz w górach Afryki i Madagaskaru. W Australii, w tym Tasmanii występuje jeden gatunek. Plemię znane jest też z Nowej Zelandii. W Polsce stwierdzono 8 gatunków z 3 rodzajów (zobacz: brudźcowate Polski).
Takson ten wprowadzony został w 1936 roku przez Johannesa Guldego. Należy do niego 69 opisanych gatunków, zgrupowanych w rodzajach:
Acompus Fieber, 1861 Anneckocoris Slater, 1982 Arrianus Distant, 1904 Capenicola Slater & Sweet, 1970 Esuridea Reuter, 1890 Hyalochilus Fieber, 1861 Lasiosomus Fieber, 1861 Margareta White, 1878 Notiocola Slater & Sweet, 1970 Paracnemodus Slater, 1964 Stygnocoris Douglas & Scott, 1865 – zaskalnik Stygnocorisella Hoberlandt, 1956 Sweetocoris O'Rourke, 1974 Tasmanicola Slater & Sweet, 1970
Przypisy
Kategoria:Brudźcowate