Robert Wolfe Quine (ur. 30 grudnia 1942 w Akron, zm. 31 maja 2004 w Nowym Jorku) – amerykański gitarzysta i muzyk sesyjny, znany ze współpracy z takimi artystami jak Richard Hell & the Voidoids, Lou Reed, Brian Eno, John Zorn, Ikue Mori, Marc Ribot, Marianne Faithfull, Tom Waits, Lloyd Cole i Matthew Sweet.
Życiorys Robert Quine urodził się w Akron w stanie Ohio. Był siostrzeńcem filozofa Willarda Van Ormana Quine'a i kuzynem Dana Auerbacha z grupy The Black Keys. W 1968 roku ukończył prawo na Washington University w St. Louis. Przez kilka lat pisał podręczniki poświęcone zagadnieniom prawa podatkowego. Na początku lat 70. przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie przez krótki czas uczęszczał do Berklee School of Music.
Kariera W latach 60. Robert Quine występował w kilku zespołach. m.in. w Bruce's Farm, z którym wykonywał przeróbki utworów The Byrds. W 1969 roku, za zgodą zespołu, zarejestrował na taśmie występy The Velvet Underground w St. Louis i San Francisco, które ukazały się w 2001 roku pt. Bootleg Series Volume 1: The Quine Tapes. Muzyka The Velvet Underground stanowiła istotną inspirację w kształtowaniu stylu gry Quine'a.
Po przeprowadzce do Nowego Jorku, Quine podjął pracę w księgarni, gdzie poznał Richarda Hella - basistę i wokalistę grupy The Voidoids. Quine dołączył do zespołu Hella w połowie lat 70. i zarejestrował z nim dwa albumy: Blank Generation (1977) i Destiny Street (1982). Wyprodukował również debiutancki singiel nowojorskiej grupy DNA. W kolejnych latach współpracował jako muzyk sesyjny m.in. z Lydią Lunch i zespołem Material. W 1980 roku nagrał album z Brianem Eno, który nigdy nie ujrzał światła dziennego. Obydwu artystów łączyła długoletnia przyjaźń.
Na początku lat 80. Quine podjął współpracę z gitarzystą Jodym Harrisem. Efektem sesji nagraniowych był instrumentalny album Escape (1981). W tym samym czasie Quine rozpoczął kooperację z Lou Reedem - pojawił się jako muzyk sesyjny na albumach The Blue Mask (1982) i Legendary Hearts (1983), uczestniczył też w dwóch trasach koncertowych Reeda (wideo A Night with Lou Reed oraz album Live in Italy ). Relacja Quine'a i Reeda była burzliwa (Reed usunął większość gitarowych partii Quine'a z Legendary Hearts) i ostatecznie zakończyła się w 1985 roku.
W 1984 roku ukazał się album Basic firmowany przez duet Robert Quine/Fred Maher. W późniejszych latach Quine pojawiał się w roli sidemana i gościa m.in. na albumach Toma Waitsa, Johna Zorna (seria Filmworks z lat 1992-97) Marianne Faithfull, Scritti Politti, Briana Eno, They Might Be Giants, Matthew Sweeta i Lloyda Cole'a. Jednym z najciekawszych albumów z tego okresu jest Painted Desert (1995) podpisany przez trio Ikue Mori/Robert Quine/Marc Ribot.
W sumie Quine wziął udział w nagrywaniu blisko 70 płyt.
Styl gry Charakterystyczne brzmienie gitary Roberta Quine'a wynikało z jego szerokich inspiracji jazzem, bluesem, rock'n'rollem i muzyką ambient. Do ulubionych artystów gitarzysty zaliczali się: The Velvet Underground, Miles Davis, The Stooges, Chuck Berry, Lou Reed, The Byrds, Brian Eno, James Burton, Ritchie Valens, Hank Marvin, Jimmy Reed, Bill Evans, Roy Buchanan, Jimmy Raney i Grant Green.
W trakcie swojej kariery, Quine używał rozmaitych modeli gitary elektrycznej (m.in. Danelectro, Fender Stratocaster, Fender Telecaster) i szeregu efektów gitarowych (Electro-Harmonix, Prescription Electronix, Fender Blender i in.).
Według Marca Ribota, „w kategoriach punkowych solówek gitarowych, Quine’a zdecydowanie można nazwać innowatorem”. Lester Bangs pisał, że Quine był „pierwszym gitarzystą, który przekuł przełomowe wczesne dokonania Lou Reeda i Jamesa Wlliamsona na nowy, indywidualny język”.
W 2010 roku Robert Quine trafił na 80. miejsce listy 100 najlepszych gitarzystów, opublikowanej przez magazyn Rolling Stone.
Śmierć W sierpniu 2003 roku zmarła żona Quine'a, Alice Sherman. 31 maja 2004 roku w Nowym Jorku zrozpaczony gitarzysta popełnił samobójstwo, wstrzykując sobie śmiertelną dawkę heroiny.
Wybrana dyskografia Richard Hell & The Voidoids - Blank Generation (1977) Lydia Lunch - Queen of Siam (1979) Jody Harris/Robert Quine - Escape (1981) Material - Temporary Music (1981) Richard Hell & The Voidoids - Destiny Street (1982) Lou Reed - The Blue Mask (1982) Lou Reed - Legendary Hearts (1983) Lou Reed - Live in Italy (1984) Robert Quine/Fred Maher - Basic (1984) John Zorn - The Big Gundown (1984) Tom Waits - Rain Dogs (1985) John Zorn - Spillane (1986) Marianne Faithfull - Strange Weather (1987) Matthew Sweet - Earth (1989) Lloyd Cole - Lloyd Cole (1990) Matthew Sweet - Girlfriend (1991) Lloyd Cole - Don't Get Weird One Me Babe (1991) Brian Eno - Nerve Net (1992) John Zorn - Filmworks 1986-1990 (1992) Matthew Sweet - Altered Beast (1993) Matthew Sweet - Son of Altered Beast (1994) Matthew Sweet - 100% Fun (1995) Ikue Mori with Robert Quine and Marc Ribot - Painted Desert (1995) Lloyd Cole - Love Story (1995) John Zorn - Filmworks III: 1990-1995 (1996) John Zorn - Filmworks V: Tears of Ecstasy (1996) John Zorn - Filmworks IV: S&M + More (1997) John Zorn - Filmworks VII: Cynical Hysterie Hour (1997) John Zorn - The Bribe (1998) John Zorn - Taboo & Exile (1999) Kazuyosh Saito - Cold Tube (2000) Lloyd Cole - Etc. (2001) Andre Williams - Bait and Switch (2001) Michael DuClos - Lustro (2002) Sonny Vincent - The Good, The Bad and The Ugly (2003)
Linki zewnętrzne Nieoficjalna strona internetowa Wywiad z Robertem Quine'em 10 najlepszych płyt Roberta Quine'a w serwisie Screenagers.pl
Przypisy
Kategoria:Gitarzyści Kategoria:Zmarli w 2004 Kategoria:Urodzeni w 1942 Kategoria:Muzycy rockowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Akronie (Ohio)