Franciszek Borówka-Borowiecki (ur. 17 września 1868 w Niwkach, zm. 6 maja 1962 w LublinieAnna Kucharska, Współczesna polska sztuka lutnicza, Wydawnictwo Pomorze, Bydgoszcz, 1989, s. 21, ) – polski lutnik.
Życiorys Od siódmego roku życia uczył się gry na skrzypcach, a potem też na wiolonczeli. Buł lutnikiem samoukiem. W 1901 zbudował swoje pierwsze skrzypce w Zawierciu. Instrument ten oglądał Stanisław Barcewicz i ocenił go bardzo wysoko. Z czasem wyspecjalizował się w renowacji starych, w tym włoskich, instrumentów i od 1909 prowadził własną pracownię lutniczą w Częstochowie. Na częstochowskiej Wystawie Przemysłowej zdobył brązowy medal. Następnie przeprowadził się do Lublina i tam działał do końca życia. Tworzył instrumenty dla takich lutników jak bracia Kruźnińscy, M. Kanich i Józef Rymwid-Mickiewicz. Zarzucił proceder kopiowania wzorów włoskich i stworzył własny model oparty na konwencji Stradivariusa. W miejsce ślimaka wprowadzał częstokroć rzeźbione główki. Używał lakiery w odcieniach od bursztynowego do ciemnowiśniowego.
Osiągnięcia Eksponował swe instrumenty na licznych wystawach, w tym odnosił sukcesy: Powszechna Wystawa Krajowa (1929): dwa złote medale za skrzypce i wiolonczelę, Ogólnopolski Konkurs Instrumentów Smyczkowych w Krakowie (1936): I nagroda i Wielki Medal za kwartet, I nagroda za skrzypce, Międzynarodowy Konkurs im. Królowej Elżbiety w Liège (1954).
Zbudował ponad sto skrzypiec, po piętnaście altówek i wiolonczel, a także dwa kontrabasy. Był jednym z członków założycieli Związku Polskich Artystów Lutników.
Przypisy
Kategoria:Polscy lutnicy Kategoria:Ludzie związani z Lublinem Kategoria:Ludzie związani z Częstochową Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1962