Oznaka rozpoznawcza jest traktowana w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jako identyfikacja i świadectwo przynależności łączące wszystkich żołnierzy danej jednostki lub instytucji. Dążenie żołnierzy do jej wprowadzenia jest inicjatywą niezwykle ważną z punktu widzenia budowania morale a przez to zwiększenia wartości bojowej jednostki.
Historia Tradycja noszenia oznak rozpoznawczych wywodzi się z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, gdzie wprowadzono je na wzór odznak noszonych przez Brytyjczyków. thumb|Oznaka rozpoznawcza 2KP
Po zakończeniu II wojny światowej oznaki rozpoznawcze nie były używane aż do 1963, kiedy płk Edwin Rozłubirski rozkazem Nr 55 z dnia 11 maja 1963 r. wprowadził je w 6 PDPD. Odznaki te nie zostały zaakceptowane przez jego przełożonych, co spowodowało zaprzestanie ich noszenia na początku 1965. W związku z udziałem 6 PDPD w ćwiczeniach "Burza Październikowa" powrócono do pomysłu i Ministerstwo Obrony Narodowej zarządzeniem Nr 15/ MON z dnia 5 maja 1967 r. (Dz. Rozk. MON nr 6, poz. 3) usankcjonowało oznakę zaprojektowaną przez st. sierż. sztab. Zbigniewa Ślusarczyka. Była to pierwsza od czasu rozformowania PSZ w 1947 oznaka rozpoznawcza w Wojsku Polskim. thumb|Oznaka rozpoznawcza 6 PDPD, obecnie 6 BPD
Zobacz też Oznaki rozpoznawcze rodzajów wojsk i służb
Przypisy
Kategoria:Oznaki Wojska Polskiego