Ilana Sheryl Kloss (ur. 22 marca 1956 w Johannesburgu) – południowoafrykańska tenisistka. Mistrzyni wielkoszlemowego US Open 1976 w grze podwójnej oraz French Open 1976 w grze mieszanej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji.
Kariera tenisowa Ilana Kloss w 1972 roku wygrała juniorski Wimbledon w grze pojedynczej oraz rozpoczęła profesjonalną karierę tenisową. Już miesiąc przed sukcesem w Londynie triumfowała w swoim pierwszym seniorskim turnieju tenisowym. W czerwcu w parze z Brendą Kirk wygrała zmagania w niewielkich zawodach w Manchesterze, gdzie w decydującym spotkaniu pokonały Esme Emanuel i Cecilię Martinez 6:1, 6:3. Kloss miała wówczas zaledwie 16 lat 2 miesiące i 19 dni i została najmłodszą triumfatorką turnieju deblowego w Erze Open tenisa. Rekord ten pobiła dopiero sześć lat później Pam Shriver, która wygrała w Chichester w wieku 15 lat 11 miesięcy i 14 dni.
Od 1973 roku występowała w deblu przede wszystkim ze swoją o pół roku młodszą rodaczką Deliną Ann „Linky” Boshoff, z którą to już w tym samym sezonie wygrała pierwszy wspólny turniej w Surbiton (czerwiec). W lipcu i sierpniu występowała w parze z naturalizowaną południowoafrykańską tenisistką Pat Walkden-Pretorius, z którą regularnie osiągała finały zawodów zaliczanych do WTA Tour. W Cincinnati po raz pierwszy w karierze osiągnęła półfinał gry pojedynczej, w którym uległa jednak Chris Evert 2:6, 2:6. Turniej debla wygrała. W listopadzie 1973 roku wystartowała w turnieju w rodzinnym Johannesburgu. W grze pojedynczej w trzeciej rundzie pokonała Annette Du Plooy 6:3, 6:2, a została powstrzymana w ćwierćfinale przez Chris Evert 6:2, 2:6, 4:6. Jeszcze lepiej poradziła sobie w zawodach drużynowych. W mikście u boku Bernarda Mittona osiągnęła finał, w którym nie sprostali parze Evonne Goolagong – Jürgen Fassbender 3:6, 2:6. W deblu z Boshoff wygrały cały turniej, ogrywając w decydującym meczu Evert i Virginię Wade 7:6, 2:6, 6:1.
W 1974 roku nadal jeszcze łączyła występy seniorskie z młodzieżowymi. Starty w turniejach rozpoczęła dopiero od kwietnia, kiedy to osiągnęła ćwierćfinał singla i debla w Sarasocie. W Filadelfii po raz pierwszy była rozstawiona w turnieju WTA – otrzymała numer osiem. Uległa już jednak w drugim meczu Janet Newberry 4:6, 1:6. Podczas Wimbledonu 1974 przegrała w drugiej rundzie z Evonne Goolagong 2:6, 4:6, a odpadła w trzeciej w deblu wspólnie z Boshoff i mikście z Frew McMillanem. Wygrała we wrześniu juniorskie zawody US Open w grze pojedynczej. Miesiąc później w Houston w grze pojedynczej odpadła w drugim meczu z Pam Teeguarden 3:6, 3:6, ale w parze z Helen Gourlay doszły aż do półfinału. Tydzień później w Phoenix Betty Stöve dwukrotnie zatrzymała Kloss w turnieju – w pierwszej rundzie singla 2:6, 4:6, a w deblu w drugiej (grała w parze z Gourlay, a Holenderka z Françoise Durr) 6:1, 5:7, 2:6. W listopadzie Ilana Kloss powtórzyła wyczyn sprzed roku i w Johannesburgu wystąpiła w finałach gry podwójnej i mieszanej. Uczyniła to nawet z takim samym skutkiem, czyli zawody debla wygrała (w parze z Kerry Melville ograła Dianne Fromholtz i Margaret Smith Court 6:3, 7:5), ale przegrała zmagania miksta (z Fassbenderem ulegli parze Smith Court – Marty Riessen 0:6, 2:6). W singlu przegrała w ćwierćfinale z Fromholtz 3:6, 0:6.
Najlepszym sezonem w karierze był dla Kloss rok 1976. W grze podwójnej cały sezon ponownie grała z Linky Boshoff. W maju wygrały wszystkie turnieje deblowe, w których startowały: Amelia Island (w grze pojedynczej w drugiej rundzie pokonała ówczesną trzecią rakietę świata Martinę Navrátilovą 6:4, 2:6, 7:5, odpadła w ćwierćfinale z Kerry Melville 2:6, 1:6), Bournemouth, Hamburg i Rzym. Później osiągnęły półfinał French Open, eliminując w ćwierćfinale rozstawione z numerem pierwszym Billie Jean King i Betty Stöve 6:4, 3:6, 6:2. W grze pojedynczej osiągnęła drugą rundę – porażka z późniejszą finalistką Renátą Tomanovą 5:7, 1:6. W mikście u boku Kima Warwicka doszła do finału, w którym pokonała swoją deblową partnerkę i Colina Dowdeswella 5:7, 7:6, 6:2. Podczas Wimbledonu w deblu wyrównała osiągnięcie z Paryża, odpadając dopiero w przedostatnim meczu turnieju – młode tenisistki z Południowej Afryki uległy parze Chris Evert – Martina Navrátilová 6:8, 6:8. Rundę wcześniej odprawiły inne bardziej utytułowane od siebie zawodniczki – Rosie Casals i Françoise Durr wynikiem 6:1, 6:3. W singlu przegrała w trzeciej rundzie z Nataliją Czmyriową 5:7, 4:6. W sierpniu para triumfowała w prestiżowych zawodach w Indianapolis, by w kolejnym występie odnieść największy sukces w karierze. Na początku września zostały rozstawione z numerem piątym w ostatnim w roku turnieju wielkoszlemowym. Na nowojorskich kortach w ćwierćfinale doszło do ponownej konfrontacji Boshoff–Kloss z parą King–Stöve i ponownie lepsze okazały się młodsze tenisistki z RPA (ten sam etap co na French Open, te same zespoły oraz ten sam wynik 6:4, 3:6, 6:2). W półfinale pokonały Mimę Jaušovec i Virginię Ruzici 6:1, 7:6, a w meczu mistrzowskim nie pozostawiły złudzeń Oldze Morozowej i Virginii Wade 6:1, 6:4. W grze indywidualnej Kloss odpadła już w pierwszej rundzie z Ruzici 4:6, 4:6. Wygrywając US Open w deblu stała się drugą najmłodszą, zaraz po swojej młodszej partnerce Boshoff, jego triumfatorką w Erze Open (w singlu wynik ten poprawiła trzy lata później Tracy Austin, a w grze podwójnej dopiero w 1998 roku Martina Hingis). W październiku 1976 roku Billie Jean King i Betty Stöve zrewanżowały się Boshoff i Kloss w finale turnieju w Phoenix 2:6, 1:6. W listopadzie w Johannesburgu w grze pojedynczej wyeliminowała rozstawioną z jedynką Lesley Hunt 6:3, 3:6, 6:2, ale przegrała już w drugiej rundzie z Lesley Charles 6:7, 5:7. W deblu odpadła w półfinale z Laurą DuPont i Valerie Ziegenfuss 3:6, 6:3, 3:6. Dokładnie te same poziomy osiągnęła tydzień później w Sydney: druga runda singla – z Martiną Navrátilovą 2:6, 4:6 i półfinał debla z Françoise Durr i Ann Kiyomurą 3:6, 2:6. Na koniec roku, w grudniu, reprezentantki RPA osiągnęły jeszcze finał turnieju w Melbourne, a sama Kloss w singlu odpadła w ćwierćfinale z Dianne Fromholtz 4:6, 6:3, 6:8. Nie było wówczas prowadzonego oficjalnego rankingu deblowego, ale według różnych źródeł po serii powyższych sukcesów została sklasyfikowana na pierwszym miejscu rankingu WTA. W zestawieniu singlistek (ranking komputerowy był już prowadzony od 1975 roku) na koniec roku uplasowała się na 35. pozycji.
W 1977 roku po raz pierwszy wystartowała w początkowej halowej części sezonu rozgrywanej w Stanach Zjednoczonych. Mimo znakomitego poprzedniego sezonu początek nowego nie należał do udanych – w Waszyngtonie przegrała w pierwszej rundzie zarówno gry pojedynczej jak i podwójnej (w parze z Linky Boshoff. W Virginia Slims of Florida rozgrywanym w Hollywood wygrała jedno spotkanie w deblu (z inną partnerką Greer Stevens odpadły w ćwierćfinale z Martiną Navrátilovą i Betty Stöve 4:6, 0:6). Tydzień później w Houston wystąpiła wspólnie z Rosie Casals (były rozstawione z numerem drugim w turnieju i zaczęły od ćwierćfinału) i wygrały również jeden mecz dochodząc do półfinału. Pierwszy mecz w singlu wygrała dopiero na początku lutego w Seattle. Później powróciła do występów z Boshoff. W marcu w Dallas doszły już do półfinału (porażka z Kerry Reid i Greer Stevens 2:6, 4:6); nie zakwalifikowała się do drabinki turnieju singlowego. Powrót do stałej partnerki przyniósł oczekiwany rezultat podczas dużego turnieju w maju w Hamburgu, w którym doszły do finału, a w nim triumfowały mimo przegrania pierwszego seta – pokonały Reginę Maršíkovą i Renátę Tomanovą 2:6, 6:4, 7:5. Para Boshoff–Kloss została rozstawiona z numerem pierwszym podczas French Open 1977, jednak odpadła już w ćwierćfinale z Reginą Maršíkovą i Pam Teeguarden 6:7, 7:5, 4:6. Podczas Wimbledonu przegrała ponownie w pierwszym meczu singla (w pierwszej rundzie miała wolny los). Rozstawione z Boshoff z numerem trzecim w deblu ponownie doszły do ćwierćfinału. W sierpniu w Indianapolis ponownie przegrała indywidualnie w pierwszej rundzie, za to w deblu obroniła zwycięstwo sprzed roku. Dobrą formę utrzymały w kolejnym tygodniu triumfując w prestiżowym turnieju w Toronto, gdzie w finale pokonały pewnie Rosie Casals (z Amerykanką Kloss przegrała w drugiej rundzie singla) i Evonne Goolagong Cawley 6:2, 6:3. Obrona tytułu podczas US Open całkowicie tenisistkom z RPA się nie udała, gdyż odpadły już w drugiej rundzie. Przegrały z parą Mima Jaušovec i Virginia Ruzici 4:6, 6:3, 4:6. Miesiąc później wygrały turniej w Palm Harbor, w którego finale pokonały Brigitte Cuypers i Marise Kruger 6:7, 6:2, 6:2. Odpadły w pierwszej rundzie w Atlancie, by tydzień później dojść do półfinału w Phoenix i finału w San Juan (przegrały w nim z Rosie Casals i Billie Jean King 6:4, 2:6, 3:6). Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych rozgrywane były dwa turnieje mistrzyń kończące rozgrywki, ze względu na dwóch tytularnych sponsorów odpowiedzialnych za różne części sezonu: Colgate (Toyota w latach 1980–82) Series Championships oraz Virginia Slims (Avon w latach 1979–82) Championships, później WTA Finals. W listopadzie Ilana Kloss i Linky Boshoff zakwalifikowały się do turnieju kończącego sezon z cyklu Colgate Series Championships jako jedna z czterech najlepszych par sezonu. Przegrały jednak w pierwszym meczu z Françoise Durr i Virginią Wade 0:6, 6:7. Na zakończenie roku Kloss ponownie wystartowała w turnieju w rodzinnym Johannesburgu. W drugiej rundzie gry pojedynczej trafiła na swoją deblową partnerkę Linky Boshoff, od której okazała się zdecydowanie gorsza przegrywając 1:6, 0:6. Obie panie razem wygrały za to rywalizację deblistek pokonując w finale rodaczki Brigitte Cuypers i Marise Kruger 5:7, 6:3, 6:3.
Sezon 1978 rozpoczęła dopiero w czerwcu startem w Eastbourne. Przez zbyt niski ranking indywidualny wystąpiła tylko w deblu. Po zakończeniu kariery tenisowej przez Linky Boshoff, Kloss wystartowała w parze z Marise Kruger. Z nową partnerką wygrała w drugiej rundzie z Mimą Jaušovec i Virginią Ruzici 6:1, 3:6, 6:2, ale została powstrzymana w ćwierćfinale przez Billie Jean King i Martinę Navrátilovą 1:6, 5:7. Podczas Wimbledonu przeszła przez trzystopniowe eliminacje i dostała się do turnieju głównego gry pojedynczej. Tam również nie zwolniła tempa i pokonała Chris O’Neil 6:1, 6:1 i Cynthię Sieler 6:3, 6:1. W trzeciej rundzie została powstrzymana już jednak przez swoją deblową partnerkę Kruger – 4:6, 4:6. W rywalizacji drużynowej reprezentantki Południowej Afryki zostały rozstawione z numerem ósmym. W trzeciej rundzie pokonały, prawie czterdziestoletnią zdobywczynię dziewięciu trofeów wielkoszlemowych, Judy Tegart Dalton, grającą z trzynaście lat młodszą Wendy Paish 6:2, 6:2. Zostały powstrzymane w ćwierćfinale przez grające z „czwórką” Australijki, późniejsze triumfatorki imprezy, Kerry Reid i Wendy Turnbull 6:1, 5:7, 4:6. W mikście również zatrzymała się na tym etapie – u boku Chrisa Kachel ulegli Dianne Fromholtz i Allanowi Stone 6:3, 3:6, 4:6. Później wspólnie z Kruger weszły na odpowiedni poziom co zaowocowało serią sukcesów. Triumfowały w sierpniu w turnieju w Mahwah, a we wrześniu w San Antonio i wystąpiły w finale w Montrealu, Adelaide i Sydney. Zaliczyła też kilka finałów dużych imprez z innymi partnerkami w Minneapolis z Lesley Hunt i Brighton z JoAnne Russell. Indywidualnie wyrównała swoje najlepsze osiągnięcie wielkoszlemowe dochodząc do trzeciej rundy US Open. W San Antonio pokonała w grze pojedynczej rozstawioną z numerem pierwszym Dianne Fromholtz 7:6, 6:4, odpadając później w ćwierćfinale ze Stacy Margolin. W Adelaide po raz drugi w karierze osiągnęła półfinał gry pojedynczej turnieju WTA Tour. Przegrała w nim z Beth Norton 6:7, 2:6. W Sydney odpadła w ćwierćfinale z Wendy Turnbull 2:6, 4:6. Te sukcesy zaowocowały awansem na 33. miejsce rankingu WTA Tour na koniec roku.