Stanisław Bugajski, ps. „Chrzan”Stanisław Bugajski [dostęp 2020-03-21]., „Grający Bór”J. Domoradzki, Rzecz o prof. Stanisławie Bugajskim, [w:] „Sądeczanin”, R. XI, Nr 9 , s. 40. (ur. 3 listopada 1889 w Suchej, zm. 15 stycznia 1956 w Krakowie) – polski profesor gimnazjalny, podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, żołnierz Legionów Polskich i Armii Krajowej, instruktor harcerski, kompozytor i autor tekstów, w latach 1932–1939 Naczelnik Wydziału Szkół Powszechnych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Życiorys Urodzony 3 listopada 1889 w Suchej (obecnie Sucha Beskidzka), był synem Juliana Jakuba Bugajskiego, strażnika kolejowegoJ. Domoradzki, Rzecz o prof. Stanisławie Bugajskim, [w:] „Sądeczanin”, R. XI, Nr 9 , s. 39., oraz Elżbiety z Gomółków Bugajskiej, wychowanki i guwernantki u hrabiny Konstancji Stadnickiej, a następnie hrabiny Olimpii Stadnickiej na dworze w Białej Niżnej. Wkrótce rodzina przeprowadza się do Nowego Sącza. Tam Stanisław Bugajski kończy szkołę ludową oraz 2. c.k. Gimnazjum (patent dojrzałości – 1909). Następnie rozpoczyna studia w Seminarium Duchownym w Tarnowie, jednak po dwóch latach porzuca je i przenosi się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego na kierunek filologia klasyczna. W lipcu 1914 r. zgłasza się do Związku Strzeleckiego w Nowym Sączu, a następnie zostaje przydzielony do 4. batalionu 13. kompanii 2. Pułku Piechoty Legionów Polskich. We wrześniu 1914 r. mianowany kapralem. W 1915 r. przydzielony do Kompanii Sztabowej, a następnie do 8. kompanii 4. Pułku Piechoty Legionów. W czerwcu 1915 r. awansowany na sierżanta. W 1917 r., po kryzysie przysięgowym, internowany w obozie w SzczypiornieStanisław Bugajski [dostęp 2020-03-21].. Następnie w 16. Pułku Piechoty Armii Austriackiej, zwolniony z wojska na podstawie badań lekarskich pod koniec sierpnia 1918 r.

Po I wojnie światowej trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Niepodległości, awansowany także na podporucznika rezerwy. 28 lutego 1920 r. uzyskuje uprawnienia do nauczania j. łacińskiego i j. polskiego w gimnazjach. Pracuje w 1. i 2. Gimnazjum w Nowym Sączu. Jest także instruktorem harcerskim, a w latach 1921–1924 pełni funkcję komendanta Męskiego Hufca Harcerzy w Nowym SączuJ. Korpak, Zarys dziejów harcerstwa męskiego w Nowym Sączu w latach 1911–1939, [w:] „Rocznik Sądecki Tom XXXIX”, Nowy Sącz 2011, s. 212.. Śpiewa, a następnie dyryguje w Męskim Chórze Związku Zawodowego Kolejarzy „Echo” w Nowym Sączu. Podczas obozu harcerskiego w Przysietnicy w 1919 r. komponuje i pisze tekst hymnu O Panie Boże Ojcze Nasz, który staje się Modlitwą HarcerskąModlitwa Harcerska [dostęp 2020-03-21]..

W 1927 r. zostaje wizytatorem szkół w Kuratorium Łódzkim, potem Lubelskim, następnie kuratorem Okręgu Szkolnego LubelskiegoDziennik Urzędowy Kuratorjum Okręgu Szkolnego Lubelskiego, s. 44., a w 1932 r. Naczelnikiem Wydziału Szkół Powszechnych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Zostaje także członkiem 16. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy CzarnegoJerzy Radzikowski „Irek” [dostęp 2020-03-21].. W 1936 r., podczas uroczystości 25-lecia Drużyny, tworzy Hymn SzesnastkiHymn Szesnastki [dostęp 2020-03-21].. Jest także kompozytorem pieśni: Defilada (sł. Jerzy Braun)Defilada [dostęp 2020-03-21]., Nasze pieśni (sł. Bronisława Szczepańcówna)Nasze pieśni [dostęp 2020-03-21]. oraz Po całej Polsce (sł. Bronisława Szczepańcówna)Po całej Polsce [dostęp 2020-03-21]..

W czasie II wojny światowej zostaje dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 98 w Warszawie oraz kierownikiem tajnych kompletów Gimnazjum i Liceum im. Stanisława StaszicaRok 1944 [dostęp 2020-03-21].. Wstępuje także do 7. kompanii motorowej „Iskra” Batalionu „Kiliński” Armii KrajowejB. Lubicz-Nycz, Batalion «Kiliński» AK 1940–1944, PWN, Warszawa 1986, s. 64.. Bierze udział w powstaniu warszawskim, walczy w rejonie Śródmieścia. Po upadku powstania przedostaje się do Krakowa, gdzie po wojnie zostaje nauczycielem w 4. Liceum i Gimnazjum im. Jana SobieskiegoT. Gaweł, Pokłon tym, którzy tworzyli…, Czuwajmy, Kraków 1999, s. 45..

Umiera 15 stycznia 1956 r. w Krakowie. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim (kwatera LXXXVIII-24-29).

Rodzina Jego żoną była harcmistrzyni i działaczka społeczna Maria z Wusatowskich Bugajska, a dziećmi: Jan, podharcmistrz, student Politechniki Warszawskiej, instruktor tajnych kursów zastępowych, więzień Pawiaka, rozstrzelany 16 lipca 1943 r.J. Domoradzki, Rzecz o prof. Stanisławie Bugajskim, [w:] „Sądeczanin”, R. XI, Nr 9 , s. 41. oraz Stanisław, aktor, reżyser, dyrektor teatrów.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (15 kwietnia 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1932) „za zasługi w dziedzinie organizacji i rozwoku szkolnictwa i sieci szkolnej”. Krzyż Walecznych (trzykrotnie)

Przypisy

Bibliografia „Corpus studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850–1918. A–D” (red.), Uniwersytet Jagielloński, Kraków 1999. J. Domoradzki, Modlitwa harcerska, "Sądeczanin", R. XIII, Nr 9 , s. 64-65. J. Domoradzki, Rzecz o prof. Stanisławie Bugajskim, "Sądeczanin”, R. XI, Nr 9 , s. 39–41. T. Gaweł, Pokłon tym, którzy tworzyli…, Czuwajmy, Kraków 1999. J. Korpak, Zarys dziejów harcerstwa męskiego w Nowym Sączu w latach 1911–1939, „Rocznik Sądecki Tom XXXIX”, Nowy Sącz 2011, s. 205–242. B. Lubicz-Nycz, Batalion «Kiliński» AK 1940–1944, PWN, Warszawa 1986.

Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Nowym Sączu Kategoria:Harcerstwo w Warszawie Kategoria:Instruktorzy harcerscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Suchej Beskidzkiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1956