Nikoła Dimitrow Nedew (, ur. 7 lipca 1886 w Wielkim Tyrnowie, zm. 27 kwietnia 1970 w Sofii) – bułgarski wojskowy i historyk, generał major, w latach 1938-1940 minister spraw wewnętrznych.

Życiorys Syn nauczyciela Dimityra Popmichowa Nedewa i Marii. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym mieście i wstąpił do szkoły wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1907, jako oficer artylerii. Służył początkowo w 5 pułku artylerii w Szumenie, a następnie jako dowódca baterii w garnizonie sofijskim. W 1911 rozpoczął studia w Akademii Ecole de Guerre w Brukseli.

Brał udział w wojnach bałkańskich jako dowódca baterii, uczestniczył w oblężeniu Edirne. W marcu 1913 został mianowany adiutantem gen. Georgi Wazowa. W czasie I wojny światowej Nedew był dowódcą baterii w Twierdzy Szumen. Od 1914 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Wojskowej Komisji Historycznej. W 1915 walczył w bitwie pod Turtucaią. W lipcu 1916 objął stanowisko dowódcy baterii haubic w 2 pułku artylerii ciężkiej. Koniec wojny zastał go w rejonie Dojrana, gdzie służył w 9 dywizji piechoty.

W 1919 skierowany do Sofii, gdzie kierował sekcją historyczną Kwatery Głównej armii bułgarskiej. W 1920 uczestniczył w demarkacji linii granicznej bułgarsko-greckiej. W 1922 rozpoczął wykłady w szkole wojskowej. Powrócił do czynnej służby w 1923 jako dowódca kompanii piechoty w Wielkim Tyrnowie, a od 1924 szef szkolenia taktycznego w 1 Dywizji Piechoty. W latach 1925–1928 kierował bułgarskim wywiadem wojskowym, który zreorganizował i uczynił bardziej efektywnym. W marcu 1930 wyjechał do Rzymu, gdzie objął funkcję attache wojskowego. Swoją misję zakończył w sierpniu 1932, a po powrocie do kraju objął dowództwo 14 pułku piechoty. W 1934 był dowódcą 8 dywizji piechoty, a w 1935 dowódcą 4 Armii. W 1936 przeszedł w stan spoczynku i zajął się pisaniem książek z historii wojskowości.

14 listopada 1938 otrzymał stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Georgi Kjoseiwanowa. Po dymisji ze stanowiska w 1940 podjął pracę w zakładach tytoniowych Tikworian. Po przejęciu władzy przez komunistów Nedew był represjonowany. W 1950 funkcjonariusze ministerstwa spraw wewnętrznych zrewidowali dom generała i skonfiskowali jego odznaczenia, książki i dokumenty osobiste. Nikoła Nedew trafił do obozu pracy w Belenem, gdzie był więziony przez trzy lata. Zmarł w 1970 w Sofii.

Był żonaty (żona Cwetanka Grozdanowa (1892-1984)), miał dwoje dzieci (córkę Ruskę i syna Dimityra).

Awanse podporucznik (Подпоручик) (1907) porucznik (Поручик) (1910) kapitan (Капитан) (1913) major (Майор) (1918) podpułkownik (Подполковник) (1923) pułkownik (Полковник) (1928) generał major (Генерал-майор) (1935)

Odznaczenia Order za Waleczność IV st. Order Zasługi Wojskowej II st. Order Świętego Aleksandra II st. Krzyż Żelazny II kl.

Publikacje 1923: Дойранската епопея 1915 – 1918 1927: България в Световната война 1915 – 1918 1928: Освобождението на София 1934: Национална гордост 1937: Боевете при Плевен 1940: Операциите в Македония. Дойранската епопея

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci uczelni wojskowych Kategoria:Bułgarscy generałowie Kategoria:Bułgarscy historycy Kategoria:Bułgarscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Bułgarskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1991 Kategoria:Historycy wojskowości Kategoria:Ludzie urodzeni w Wielkim Tyrnowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Waleczności (Bułgaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Carstwo Bułgarii) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1970