Fiodor Afanasjewicz Ostaszenko (ros. Фёдор Афанасьевич Осташенко, ur. we wsi Bolszaja Lubszyna obecnie w rejonie witebskim w obwodzie witebskim, zm. 27 października 1976 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w białoruskiej rodzinie chłopskiej. Skończył 4 klasy gimnazjum, od sierpnia 1915 służył w armii, brał udział w I wojnie światowej na Froncie Południowo-Zachodnim. Od lipca 1918 służył w Armii Czerwonej, był pisarzem i instruktorem-organizatorem w powiatowym komisariacie wojskowym w Witebsku, później czerwonoarmistą witebskiego pułku zapasowego i pomocnikiem dowódcy plutonu 84 pułku piechoty 10 Dywizji Piechoty. W 1919 brał udział w wojnie domowej na Froncie Zachodnim, walcząc z wojskami Judenicza pod Piotrogrodem, w 1920 ukończył kursy piechoty kadry dowódczej w Smoleńsku i został dowódcą 2 zapasowego pułku piechoty w Rżewie, a w lipcu adiutantem oddziału pociągów pancernych Frontu Zachodniego. Walczył w wojnie z Polską 1920, był dwukrotnie kontuzjowany. W lutym 1921 został dowódcą kompanii w witebskim pułku terytorialnym, a w listopadzie 1921 adiutantem przy dowództwie Sekcji Specjalnego Przeznaczenia Guberni Witebskiej. W maju 1922 został aresztowany przez witebskie GPU za nielegalne wydawanie biletów urlopowych dwóm żołnierzom, którzy następnie zdezerterowali. W grudniu 1922 wyszedł z aresztu, w maju 1923 zwolniono go z armii, jednak w lipcu 1923 powołano ponownie. Służył na różnych stanowiskach w 79 pułku piechoty w Witebsku. Od lipca 1925 do września 1926 był dowódcą kompanii 190 pułku piechoty w Smoleńsku, w 1927 ukończył kursy przy Moskiewskiej Wojskowej Szkole Piechoty i później został naczelnikiem szkoły pułkowej, od 1928 należał do WKP(b). Od kwietnia 1929 dowodził batalionem w 15 pułku piechoty w Połocku, później pełnił funkcje w sztabie Białoruskiego Okręgu Wojskowego, m.in. szefa wydziału od lutego 1935 do grudnia 1937. W 1938 ukończył wyższe taktyczne kursy doskonalenia kadry dowódczej "Wystrieł" i został pomocnikiem dowódcy 52 Dywizji Piechoty w Mozyrzu, we wrześniu 1939 został komendantem Mozyrskiego Rejonu Ufortyfikowanego, a we wrześniu 1940 zastępcą dowódcy 6 Dywizji Strzeleckiej Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego.
Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami walcząc w składzie 28 Korpusu Piechoty 4 Armii Frontu Zachodniego i biorąc udział w walkach obronnych na terytorium Białorusi (kierunek brzeski i bobrujski). Po wyjściu resztek 6 DS z okrążenia w lipcu 1941 pełnił obowiązki jej dowódcy, a od września 1941 do lipca 1942 dowodził 368 Dywizją Strzelecką Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. W 1942 ukończył przyśpieszony kurs Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i w grudniu 1942 objął dowództwo 47 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty w 5 Armii Pancernej i później w 12 Armii Pancernej Frontu Stalingradzkiego i Południowo-Zachodniego. Walczył w bitwie pod Stalingradem i operacji donbaskiej, podczas której dowodzona przez niego dywizja zajęła 250 miejscowości i zadała wrogowi duże straty. 20 grudnia 1942 otrzymał stopień generała majora. W grudniu 1943 został dowódcą 57 Korpusu Piechoty w 37 Armii i później w 53 Armii na 2 i 3 Froncie Ukraińskim. Brał udział w operacji znamienskiej, korsuń-szewczenkowskiej, nikopolsko-krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigieriowskiej i odeskiej, a później w jasko-kiszyniowskiej, bukaresztańsko-aradzkiej, budapeszteńskiej, bratysławsko-brneńskiej i praskiej na terytorium Rumunii, Węgier i Czechosłowacji. 7 listopada 1944 dowodzony przez niego korpus sforsował Cisę i zajął przyczółek. Za zajęcie 164 miejscowości w październiku i listopadzie 1944 został przedstawiony do odznaczenia tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. 19 marca 1945 objął dowództwo 25 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty 7 Gwardyjskiej Armii 2 Frontu Ukraińskiego, 20 kwietnia 1945 mianowano go generałem porucznikiem. Korpusem dowodził do marca 1947, w 1948 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i został jej wykładowcą. W październiku 1956 zakończył służbę wojskową. Otrzymał honorowe obywatelstwo Bratysławy. Został pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (28 kwietnia 1945) Order Lenina (dwukrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie) Order Suworowa II klasy (1944) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (1943) I medale.
Przypisy
Kategoria:Białoruscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona bolszewicka) Kategoria:Radzieccy dowódcy korpusów w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1976