Nikoła Michajłow Michow (, ur. 11 grudnia 1891 w Wielkim Tyrnowie, zm. 1 lutego 1945 w Sofii) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, w latach 1943–1944 minister wojny, ofiara represji komunistycznych.
Życiorys Syn Michaiła Michowa i Paraskewy. W 1911 ukończył szkołę wojskową w Sofii, jako oficer artylerii. Brał udział w wojnach bałkańskich jako dowódca baterii w 5 pułku artylerii, walcząc w rejonie Edirne. W czasie I wojny światowej pełnił funkcję inspektora artylerii, a następnie dowódcy baterii w 15 pułku artylerii. Brał udział w bitwie pod Turtucaią. Od 1917 dowodził 1 dywizjonem artylerii konnej.
W latach 20. służył jako instruktor artylerii w szkole wojskowej, a następnie oficer 4 pułku artylerii i oficer wydziału artylerii w ministerstwie wojny. W latach 30. pełnił funkcję oficera inspekcyjnego w oddziałach artylerii. W latach 1933–1935 dowodził dywizjonem artylerii i redagował pismo Przegląd Artyleryjski (Артилерийски преглед). W 1936 objął dowództwo 3 dywizji piechoty. W latach 1937–1941 komendant szkoły wojskowej w Sofii. W kwietniu 1941 objął komendę 5 armii, uczestnicząc w zajęciu Macedonii przez armię bułgarską i organizując tam okupacyjne struktury władzy. W 1942 objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Bogdana Fiłowa. We wrześniu 1943, po śmierci cara Borysa III wszedł wraz z Bogdanem Fiłowem i ks. Cyrylem w skład Rady Regencyjnej. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Bułgarii zdymisjonowany i aresztowany. W październiku 1944 wywieziony do Moskwy, gdzie był przesłuchiwany. 1 lutego 1945 skazany na karę śmierci przez Trybunał Ludowy. W tym samym dniu rozstrzelany na centralnym cmentarzu w Sofii. thumb|240px|Spotkanie gen. Nikoła Michowa z Adolfem Hitlerem i Wilhelmem Keitlem w Berlinie (styczeń 1943) 28 sierpnia 1996 Sąd Najwyższy Bułgarii oczyścił Michowa ze stawianych mu zarzutów.
Autor dziennika opisującego rok pełnienia urzędu regenta (1943-1944), który został opublikowany pośmiertnie w 2004.
Był żonaty (żona Tinka z d. Cankowa), miał dwoje dzieci.
Awanse podporucznik (Подпоручик) (1911) porucznik (Поручик) (1913) kapitan (Капитан) (1917) major (Майор) (1923) podpułkownik (Подполковник) (1927) pułkownik (Полковник) (1933) generał major (Генерал-майор) (1938) generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1942)
Odznaczenia Order za Waleczność I st. i II st. Order Zasługi Wojskowej II st. Order Świętego Aleksandra Krzyż Żelazny (Niemcy)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni wojskowych Kategoria:Bułgarscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Bułgarscy generałowie Kategoria:Bułgarscy ministrowie wojny Kategoria:Bułgarskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1991 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wielkim Tyrnowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Orderem Waleczności (Bułgaria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Aleksandra Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Bułgarii Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Carstwo Bułgarii) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Bułgarscy regenci