Ignacy Michał Szyszyłowicz herbu Bończa, ps. Ig. Szy., Ign. Szy. (ur. 30 lipca 1857 w Granicy, zm. 17 lutego 1910 we Lwowie) – polski botanik, profesor Akademii Rolniczej w Dublanach i Uniwersytetu Lwowskiego.

thumb|240px|Ignacy Szyszyłowicz (przed 1901) Życiorys Urodził się w rodzinie urzędniczej, syn tłumacza komory celnej w Granicy Józefa i Michaliny z Bielawskich (1840–1911). Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie zdał maturę w 1875Cezary W. Domański, Szyszyłowicz Ignacy Michał (1857—1910), Polski Słownik Biograficzny, t. 50, Warszawa-Kraków 2015, s. 428-430. Studiował na wydziale lekarskim (1875–1877) a następnie chemię i botanikę na wydziale filozoficznym (1877–1879) Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu studiów pracował w latach 1879–1883 jako asystent przy katedrze anatomii i fizjologii roślin UJ pod kierunkiem prof. Józefa Rostafińskiego. W tym okresie opracował zbiory Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności oraz opublikował wskazówki do nauki botaniki. Uczestniczył także w zjazdach lekarzy i przyrodników m.in. w Krakowie (1880) i Pradze (1882). Od 1880 członek Komisji Fizjograficznej AU. W 1883 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy O zbiornikach olejków lotnych w królestwie roślinnym. Jako botanik zajmował się głównie systematyką mszaków i roślin naczyniowych. Od 1878 prowadził badania nad florą TatrSzyszyłowicz Ignacy - Internetowa Wielka Encyklopedia Tatrzańska - online [13.03.2020]. Potem Uzupełniał studia u Adolfa Englera na uniw. w Kolonii (1883–1884), gdzie zajmował się systematyką i geografią roślin oraz roślinami tropikalnymi. Następnie zdobywał praktyczne umiejętności tworzenia zielników, m.in. w Berlinie, Hamburgu, Lipsku i Dreźnie. W tym czasie zapoznał się także z organizacją i funkcjonowaniem tamtejszych ogrodów botanicznych.

W latach 1885–1890 pracował w Muzeum Historii Naturalnej (Naturhistorische Museum) w Wiedniu. M.in. prowadził badania botaniczne w Czarnogórze i północnej Albanii (1886) a po otrzymaniu stypendium Fundacji Seweryna Gałęzowskiego badania nad systematyką roślin w Berlinie, Monachium i Strasburgu oraz Genewie, Paryżu i Londynie. W okresie pracy w wiedeńskim muzeum opracowywał zbiory roślin z południowej i północno-wschodniej Afryki, Peru a także Australii.

Po powrocie do kraju był w latach 1891–1898 profesorem botaniki oraz kierownikiem ogrodu botanicznego w Akademii Rolniczej w Dublanach. Kontynuował badania nad systematyką roślin. Był także współautorem wydawnictwa Die natürlichen Pflanzenfamilien wydanego w Lipsku w 1893. Habilitował się na uniwersytecie lwowskim z systematyki i morfologii roślin (1894). Od 1896 docent prywatnySzematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1896, s. 358;, a od 1909 profesor nadzwyczajny systematyki i morfologii roślin Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Lwowskiego. Wraz z innymi protestował przeciw utrakwizacji uniwersytetu w 1909Chodziło o wprowadzenie jako równorzędnego języka wykładowego - języka ukraińskiego. Członek wielu stowarzyszeń naukowych m.in. od 1889 Société Botanique de France, od 1893 Towarzystwa Badaczy Orientu w Wiedniu. Był także od 1899 członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika.

Reprezentował poglądy katolicko-narodowe i kandydował do Rady Państwa. Ożenił się z malarką i taterniczką Anną z Mizerskich (1870–1959). Mieli pięcioro dzieci, m.in. aktora i dziennikarza Mieczysława (1893 - po 1952), urzędnika Aleksandra (1890–1933) i handlowca JerzegoIgnacy Michał Szyszyłowicz - M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego - online [13.03.2020].

Zmarł z powodu zatrucia pokarmowego, po tym jak zjadł rybę w drodze powrotnej z Budapesztu do Lwowa. Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. W 1914 rodzina przeniosła jego szczątki do grobowca rodzinnego na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. 12)Spis osób pochowanych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (osoby pochowane do 1939 r.) - online [13.03.2020]Piotr Köhler, Grób Ignacego Szyszyłowicza (1857-1910) na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, "Wiadomości Botaniczne" 2013 t. 57 nr 3-4 s. 135-136..

Prace Ogółem ogłosił ok. 40 prac z zakresu systematyki, anatomii i fizjologii roślin. Wskazówki dla uczących się botaniki, „Przegląd Akademicki” t. 1: 1880 O zbiornikach olejków lotnych w królestwie roślinnym, Kraków 1882, Sprawozdanie z II Zjazdu Lekarzy i Przyrodników w Pradze, „Przegląd Literacki i Artystyczny” nr 7, 8, 1882 Koralina jako odczynnik mikrochemiczny w histyjologii roślinnej, "Rozprawy i sprawozdania Akademii Umiejętności w Krakowie, Wydział matematyczno-przyrodniczy", tom 10, 1882, s. 511-512 Hepaticae Tatrenses. O rozmieszczeniu wątrobowców w Tatrach, Kraków 1885, Zur Systematik der Tiliaceen. II, Lipsk 1885, Lipowate. Monografia rodzajów część 1-2, Kraków 1886 Lipowate. Monografia rodzajów część 3, Kraków 1887 Polypetalae thalamiflorae Rehmannianae : sive enumeratio Ranunculacearum ... a Cl. Dr. A. Rehmann annis 1875-1880 in Africa australi extratropica collectarum, Kraków 1887 Une excursion botanique au Monténegro, w:„Bulletin de la Société botanique de France” t. 36: 1889 Diagnoses plantarum novarum a Const. Jelski in Peruvia lectarum. Pt.i., Kraków 1894 Pugillus plantarum novarum Americae centralis et meridionalis, Kraków 1894 Sprawozdanie z działalności Stacji Botaniczno-Rolniczej od 1 X 1897do 1 X 1898, Lwów 1898 Połoniny, Bukowina Touste, Sychołka, Hordje i Pereslip. Ich opis oraz projekt zagospodarowania, Lwów 1909.

Twórca i kierownik (1895–1910) Stacji Doświadczalnej Botaniczno-Rolniczej w Dublanach a od 1898 we Lwowie, podlegającej Wydziałowi Krajowemu. W latach 1898–1910 radca i referent ds. rolniczych Wydziału Krajowego. W latach 1896–1910 zastępca członka komisji egzaminacyjnej dla kandydatów na nauczycieli niższych szkół rolniczych. W kierowanej przezeń stacji prowadzono kontrolę materiału siewnego a także prowadzono badania klimatyczne i fitofenologiczne w celu poprawy stanu łąk i pastwisk. W związku z tym powstała jej filia na Połoninie Pożyżewskiej w Czarnohorze oraz stacje obserwacyjne przy szkołach rolniczych w Kobiernicach, Suchodole, Bereźnicy, Jagielnicy i Horodence. Od 1891 członek i działacz lwowskiego oddziału Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego. Członek Komitetu GTG (30 czerwca 1898 - 18 czerwca 1903, 15 czerwca 1907 - 24 czerwca 1910)Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1898, s. 735; 1899, s. 735; 1900, s. 735; 1901,s. 737; 1902, s. 822; 1903,s. 822; 1907, s. 869; 1908, s. 869; 1909, s. 928; 1910, s. 928;. Członek dyrekcji Banku Rolniczego we Lwowie (1901–1910)Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1901, s. 723; 1902, s. 806; 1903, s. 806; 1904, s. 806; 1905, s. 806; 1906, s. 852; 1907, s. 852; 1908, s. 853; 1909, s. 908; 1910, s. 908;. Był także współinicjatorem a potem działaczem powstałego w 1904 Klubu Rolniczego we Lwowie mającego na celu podniesienie nauki i stanu rolnictwa w Galicji. Współtwórca a potem członek dyrekcji Polskiego Tow. Emigracyjnego we Lwowie (1894).

Upamiętnienie Jego nazwisko zostało upamiętnione przez George Hansa Hieronymusa, Carla Ernsta Kuntzego, Carla Christiana Meza i Alexandra Zahlbrucknera w nazwach dwudziestu czterech gatunków roślin z rodzin: Asteraceae, Celastraceae, Compositae, Lauraceae oraz Loganiacaeae.

Przypisy

Bibliografia Cezary W. Domański, Szyszyłowicz Ignacy Michał (1857—1910), Polski Słownik Biograficzny, t. 50, Warszawa-Kraków 2015, s. 428-430,

Linki zewnętrzne Publikacje Ignacego Szyszyłowicza w bibliotece Polona

Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Członkowie Komitetu Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy botanicy Kategoria:Polska szlachta Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Rolniczej w Dublanach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Urodzeni w 1857 Kategoria:Zmarli w 1910