Józef Zawadzki (ur. 24 listopada 1898 w Dyneburgu, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 24 listopada 1898 w Dyneburgu, ówczesnym mieście powiatowym guberni witebskiej, w rodzinie ziemiańskiej Antoniego i Barbary z Tarwidów. Uczęszczał do szkoły realnej w rodzinnej miejscowości. W 1915 zakończył naukę w klasie szóstej.

20 maja 1915 jako ochotnik wstąpił w szeregi armii rosyjskiej i przydzielony do 2 baterii 53 Brygady Artylerii w składzie, której walczył na froncie niemieckim. 1 października 1916 ukończył Kazańską Szkołę Wojskową, został mianowany chorążym ze starszeństwem z 1 września 1916 i przeznaczony do piechoty armii. Początkowo służył w 210 zapasowym pułku piechoty, a później w 180 pułku piechoty. 10 stycznia 1917 został awansowany na stopień podporucznika, a 20 sierpnia 1917 na porucznika. Z powodu choroby został przydzielony do wojskowej komisji budowlanej w Kazaniu na stanowisko referenta.

10 września 1919 wrócił do Polski. W listopadzie został powołany do Wojska Polskiego i skierowany na miesięczny kurs w Modlinie. 20 grudnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika piechoty, zaliczony do Rezerwy armii i przydzielony do batalionu zapasowego 51 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz. 4309.. 6 stycznia 1920 został wysłany do walczącego na froncie 51 pp. Objął w nim dowództwo 6 kompanii. Uczestniczył w bitwach podczas wojny polsko-bolszewickiej. Duże zasługi odniósł w dniu 11 kwietnia 1920 podczas walki pod Wacławką, kiedy na czele dowodzonej przez siebie kompanii zdobył wieś, a następnie ruszył za wycofującym się nieprzyjacielem. Za ten czyn odznaczony został orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. 15 maja 1920 w bitwie pod Krzyżopolem, ciężko ranny, dostał się do bolszewickiej niewoli.

Po powrocie z niewoli pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 51 pp w Brzeżanach. 31 sierpnia 1924 został przeniesiony do rezerwy, a w następnym roku zaliczony do pospolitego ruszenia. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Od 1939 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Suwałki.

Po zwolnieniu z wojska pracował jako urzędnik w Dyrekcji Polskiego Monopolu Tytoniowego w Warszawie, a później w Urzędzie Akcyzowym w Białymstoku, a od 1 sierpnia 1931 w Kasie Chorych w Głębokiem. Do 29 kwietnia 1937 był zatrudniony w Ubezpieczalni Społecznej w Wilnie w charakterze pomocnika kancelaryjnego. Stosunek służbowy został z nim rozwiązany (bez wypowiedzenia), gdyż od 30 października 1936 niepełnił obowiązków służbowych z poodu choroby (depresja psychotyczna). 1 sierpnia 1937 zamieszkał we Włochach przy ul. Sienkiewicza 27. Od 1938 w był pracownikiem Lasów Państwowych w gajówce Powstańce, w gminie Szczebro-Olszanka.

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie NKWD w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 035/3 z 16 kwietnia 1940). Między 20 a 22 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Pozostawił żonę.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitanaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5789 – 11 października 1922 Krzyż Walecznych dwukrotnie Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986.

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu kampania wrześniowa

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Dyneburgu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Oficerowie 51 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1940