thumb|Grób Józefa Wimmera i Adolfa Drwoty na Cmentarzu Podgórskim Józef Wimmer (ur. 16 września 1890 w Niepołomicach, zm. 28 listopada 1952 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Wiktorii z domu Pawlica. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Niepołomicach, a następnie do Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1910, przez cztery lata był studentem Politechniki Lwowskiej na wydziale Budowy Dróg i Mostów. Od 1910 w Związku Walki Czynnej, a od 1911 w Związku Strzeleckim, w którym otrzymał stopień podporucznika. W sierpniu 1914 wstąpił do 3 pułku piechoty Legionów Polskich, w którym przydzielony został do kompanii technicznej oraz otrzymał awans na stopień kapitana. 4 lipca 1916 wykazał się męstwem podczas walk pod Polską Górką, kiedy z dowodzoną przez niego kompanią utrzymywał wysuniętą linię okopów, żeby umożliwić pułkowi przegrupować się na bardziej dogodne pozycje. 17 maja 1922 za czyn ten został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. Rana jaką otrzymał podczas walki uniemożliwiała mu dalszą służbę i do maja 1917 przebywał na leczeniu szpitalnym.
W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. 15 listopada został awansowany na stopień majora. Do września 1919 komendant placu w Warszawie, a później dowodził Twierdzą Chełmno oraz był dowódcą miasta Grudziądza. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 14 października 1921 wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Twierdzy Brześć nad Bugiem. Później został przydzielony z 83 pułku piechoty na stanowisko oficera placu Kowel, a w maju 1927 przydzielony do Komendy Miasta Toruń na stanowisko komendanta. Z dniem 1 marca 1928 został zwolniony ze stanowiska komendanta miasta Toruń z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.
Z dniem 1 grudnia 1928 został mianowany starostą powiatowym w Brodnicy., od 1935 w Kołomyi i od 1937 w Urzędzie wojewódzkim w Tarnopolu pełnił obowiązki naczelnika wydziału. Po przejściu w 1938 na emeryturę wyjechał z rodziną do Poznania. 12 grudnia 1939 z rodziną został przez Niemców wysiedlony do Częstochowy, a później do Niepołomic, gdzie w tamtejszej Spółdzielni Rolniczej wykonywał obowiązki kierownika handlowego. Walczył z Niemcami należąc do Armii Krajowej. Ponownie przyjechał do Poznania w 1945, gdzie podjął pracę w Spółdzielni Emerytów Państwowych. Był także w Urzędzie Bezpieczeństwa przesłuchiwany oraz więziony. Od 1951 był mieszkańcem Krakowa, gdzie zmarł i został pochowany na Cmentarzu Podgórskim (pas 2-zach-9).
Żonaty z Franciszką Czuraj. Mieli dzieci: Wandę (ur. 2 lutego 1917), Krystynę (ur. 12 stycznia 1919) oraz Zbigniewa (ur. 4 marca 1921).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7343 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 20 stycznia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 9 listopada 1932 „za zasługi na polu administracji państwowej”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Członkowie Związku Walki Czynnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Niepołomicach Kategoria:Ludzie związani z Toruniem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Pochowani na Nowym Cmentarzu Podgórskim Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1952