Adolf Lachowicz (ur. 4 czerwca 1890 w Mińsku, zm. 31 sierpnia 1920 w bitwie koło Wolicy Śniatyckiej) – żołnierz armii rosyjskiej, porucznik kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 czerwca 1890 w rodzinie Wincentego i Ludwiki z d. Adamowicz. Absolwent gimnazjum. Zmobilizowany w 1913 jako jednoroczny do armii rosyjskiej. Następnie od stycznia 1919 w odrodzonym Wojsku Polskim. Służył w 9 pułku ułanów, gdzie otrzymał awans na porucznika. Walczył podczas wyprawy kijowskiej i wojny polsko-bolszewickiej
Szczególnie zasłużył się 31 sierpnia 1920 w bitwie pod Komarowem. „Zginął na czele swojego szwadronu, prowadząc szarżę przeciwko oddziałom 1 Armii Konnej S. Budionnego”. Za tę postawę został odznaczony pośmiertnie Orderem Virtuti Militari V klasy.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3426 (1921, pośmiertnie)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Oficerowie 9 Pułku Ułanów Małopolskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku