thumb|Grób Stanisława Bobkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Stanisław Bobkowski (ur. 12 września 1889 w Wągrowcu, zm. 18 kwietnia 1966) – polski doktor nauk medycznych, powstaniec wielkopolski, major rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Walentego i Marii, urodzony 12 września 1889 w Wągrowcu. W 1917 uzyskał dyplom doktora medycyny na Uniwersytecie w Berlinie. Brał udział w powstaniu wielkopolskim z bronią w ręku od 27 grudnia 1918 (w Poznaniu) do 20 lutego 1919. Doprowadził do zawieszenia broni, jako emisariusz z ramienia Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu w swojej misji do Gdańska 1919. Po zakończeniu powstania pozostawał w służbie czynnej w Wojsku Polskim do 16 czerwca 1919 w stopniu porucznika lekarza.
Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 30. lokatą w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy.
W czasie II wojny światowej był majorem lekarzem AK Okręgu Warszawa. W 1944, podczas powstania warszawskiego komendant szpitala powstańczego nr 4 przy ul. Czerniakowskiej.
Jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A2-1-4).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13967 Medal Niepodległości – 17 marca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wągrowcu Kategoria:Majorowie lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1966