Wacław Gadomski (ur. 4 kwietnia 1892 w Braciszewie, zm. 15 września 1939 w Puszczy Rudzkiej) – podoficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, major artylerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie dzierżawcy majątku, Stanisława i Stanisławy z Teskich. Absolwent szkoły średniej w Poznaniu, gdzie zdał maturę. Tam też uzyskał kwalifikacje drogeryjne. W 1914 wcielony do armii niemieckiej. 22 grudnia 1918 zdemobilizowany w stopniu ogniomistrza.
Po przybyciu do rodzinnej Wielkopolski przystąpił do oddziałów powstańczych, organizując jednostki artylerii. 16 maja 1919 mianowany podporucznikiem. Na czele sformowanej przez siebie 7. baterii 3 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się 20 września 1919 w walce o Połock i 15 października na przedmościu Bobrujska. 17 marca 1920 w walce o Słobodę Jakimowską, strzelał z działa na otwartej pozycji w odległości 300–500 m od nieprzyjaciela. W silnym ogniu km, wspierał III baon 56 pp Wlkp. Z otwartych pozycji na brzegu Berezyny zmusił bolszewickie baterie do milczenia. 19 lutego 1922 za czyny te odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy.
W latach 1923–1931 pełnił służbę w 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu. 2 grudnia 1930 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1931 został przeniesiony do 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie na stanowisko dowódcy dywizjonu. W czerwcu 1933 został przesunięty w tym pułku na stanowisko kwatermistrza.
W kampanii wrześniowej był dowódcą nadwyżek 20 pal. Poległ 15 września 1939 razem ze swoim adiutantem por. Kazimierzem Stanisławem Sobańskim w Puszczy Rudzkiej na skrzyżowaniu szos Brześć–Kowel i Kobryń–Włodawa, kiedy na maszerującą do Kowla bezbronną kolumnę nadwyżek 20 pal napadły niemieckie oddziały z 3 Dywizji Pancernej. Został pochowany w Ratnie. Później jego zwłoki zostały ekshumowane i przeniesione na cmentarz wojenny we Włodawie.
Od 1933 był żonaty z Marią Siewrukówną. Dzieci nie posiadał.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2328 – 19 lutego 1922 Krzyż Walecznych trzykrotnie Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi – 24 grudnia 1928M.P. z 1928 r. nr 297, poz. 732 „za zasługi, położone w powstaniu Wielkopolskiem”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie 20 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej