Jan Szaniawski, ps. SzwedJózef Margules, Piechurzy kołobrzeskiej piątki: z dziejów 5 kołobrzeskiego pułku piechoty. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967, s. 204. (ur. 20 października 1903 w Nowym Dworze, zm. 27 maja 1985 w Warszawie) – pułkownik, uczestnik II wojny światowej w szeregach Armii Ludowej i ludowego Wojska Polskiego, członek Rady Naczelnej PPS, komendant wojewódzki MO w LublinieAleksander Kochański, Protokoły posiedzeń sekretariatu KC PPR: 1945–1946. Instytut Studiów Politycznych PAN 2001, s. 84..
Życiorys Był synem Franciszka i Kazimiery Bieńkowskich. Od 1930 działacz PPSMarian Marek Drozdowski, Mocarstwa wobec powstania: wybór dokumentów i materiałów. Bellona 1994, s. 368.. Należał do Milicji Ludowej RPPS, której część w 1944 weszła w skład Armii LudowejTomasz Strzembosz, Stalin a Powstanie Warszawskie. Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, 1994, s. 185.. Używał konspiracyjnego nazwiska Szaniawski. W czasie powstania warszawskiego był oficerem operacyjnym sztabu zgrupowania AL na Starym Mieście. Od 25 sierpnia 1944 p.o. dowódcy, dowódca zgrupowania AL na Żoliborzu, które współdziałało z oddziałami Armii KrajowejJózef Garas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, 1942–1945. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1963, s. 50.Wojskowy Przegląd Historyczny. Tom 4,Wydania 3–4. 1959, s. 265.. Wieczorem 30 września 1944 wraz z grupą 28 żołnierzy AL przebił się do Wisły i ewakuował na Pragę. Następnie służbę kontynuował w ludowym Wojsku Polskim. Jako major, od 26 października 1944 pełnił funkcję zastępcy dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych w 7 Dywizji PiechotyStanisław Gać, 7 Dywizja Piechoty: historia 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1971, s.48.. Następnie już w randze podpułkownika został odkomenderowany do 2 Armii Wojska PolskiegoStanisław Gać, 7 Dywizja Piechoty: historia 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1971, s. 76..
W Milicji Obywatelskiej, od 3 lutego 1945, pełnił funkcję komendanta KW MO w Lublinie a następnie, w okresie od 8 czerwca 1945 do 1 maja 1948, zastępcy komendanta do spraw operacyjnych w KG MO w Warszawie. Był też członkiem Komisji Historycznej ZG ZBoWiDJan Zaborowski, Żołnierze Generała Kleeberga. J. Zaborowski 2002, s. 214..
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera II D4-6-8).
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 października 1945) „za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej”. Złoty Krzyż Zasługi (4 października 1946). Medal za Warszawę 1939–1945 (17 listopada 1946) „w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”. Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (23 maja 1967)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Członkowie polskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Dowódcy w powstaniu warszawskim Kategoria:Komendanci wojewódzcy Milicji Obywatelskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Oficerowie Armii Ludowej Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1985