Szalwa Nestoris dze Kiria (, ur. we wsi Caiszi w powiecie zugdidzkim w guberni kutaiskiej, zm. 17 lipca 1988 w Zugdidi) – radziecki lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Do 1926 skończył 6 klas szkoły, od 1927 służył w armii, w 1930 ukończył Zakaukaską Szkołę Wojskową w Baku, a w 1932 Północnokaukaską Górską Narodową Szkołę Kawalerii w Krasnodarze. Do lutego 1934 był dowódcą plutonu kawalerii w Kijowskim Okręgu Wojskowym, w 1935 ukończył wojskową szkołę lotniczą w Orenburgu, służył w Syberyjskim Okręgu Wojskowym i na Dalekim Wschodzie jako pilot i nawigator oraz naczelnik służby spadochronowo-desantowej pułku lotnictwa bombowego. Od lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako szef sztabu eskadry 37 pułku lotnictwa bombowego na Froncie Zachodnim, biorąc udział w walkach obronnych w rejonie Wielkich Łuków i Andrieapola; latem 1941 wykonał 25 lotów bojowych. 27 sierpnia 1941 został zestrzelony, wyskoczył na spadochronie. Na początku 1942 przeszedł szkolenie na pilota myśliwców w Saratowie, a w maju 1943 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej Sił Powietrznych w Lipiecku i wrócił na front. Był m.in. nawigatorem i zastępcą dowódcy 427 pułku lotnictwa myśliwskiego/151 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego, od grudnia 1944 do kwietnia 1945 dowódcą tego pułku, później znów zastępcą dowódcy. Walczył na Froncie Woroneskim, Stepowym i 2 Ukraińskim, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, bitwie o Dniepr, operacji kirowohradzkiej, korsuńskiej, humańsko-botoszańskiej, jassko-kiszyniowskiej, debreczyńskiej, budapesztańskiej i wiedeńskiej. 5 lipca 1943 i 5 czerwca 1944 był ranny. Wykonał 250 lotów bojowych (w tym 25 bombowcem, a 225 myśliwcami), stoczył 64 walki powietrzne, w których strącił osobiście 27 i w grupie 2 samoloty wroga. Po wojnie służył w Południowej Grupie Wojsk i Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym, w 1948 został dowódcą pułku w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym, 1949-1951 był zastępcą dowódcy 240/119 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1951 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej. Od maja 1951 do sierpnia 1953 był dowódcą 195 Gwardyjskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Południowej Grupie Wojsk (Węgry), od sierpnia 1953 do marca 1958 dowódcą 119 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Odeskim Okręgu Wojskowym (w Tyraspolu), od marca 1958 do czerwca 1961 dowodził 145 Dywizją Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Odessie, następnie został zwolniony do rezerwy. Mieszkał w Odessie, a od 1970 w Zugdidi.
Awanse starszy porucznik (22 kwietnia 1937) kapitan (31 lipca 1939) major (27 września 1943) podpułkownik (3 sierpnia 1948) pułkownik (11 maja 1951) generał major lotnictwa (27 sierpnia 1957)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (26 października 1944) Order Lenina (dwukrotnie, 26 października 1944 i 26 października 1955) Order Czerwonego Sztandaru (pięciokrotnie, 22 lipca 1943, 30 września 1943, 24 kwietnia 1944, 22 lutego 1945 i 15 listopada 1950) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (11 marca 1985) Order Czerwonej Gwiazdy (trzykrotnie, 12 kwietnia 1942, 3 listopada 1944 i 22 lutego 1955) I medale.
Bibliografia Biogram na stronie Герои страны (ros.) [dostęp 2019-12-09]
Kategoria:Gruzińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Radzieccy generałowie majorowie lotnictwa Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Radzieccy lotnicy wojskowi Kategoria:Asy myśliwskie ZSRR II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1988