Batalion Pionierów Nr 11 (PB. 11) – oddział pionierów cesarskiej i królewskiej Armii.
Historia batalionu Z dniem 1 maja 1893 roku, w Przemyślu (10 Korpus), został sformowany Batalion Pionierów Nr 11. Nowa jednostka została utworzona z 1. Batalionu Polowego w Przemyślu należącego do Pułku Inżynieryjnego Nr 1, którego komenda znajdowała się w Ołomuńcu (). Batalion był uzupełniany przez 11 Korpus.
Batalion (bez 3. i 4. kompanii) był podporządkowany komendantowi miejscowej 48 Brygady Piechoty, należącej do 24 Dywizji Piechoty, a pod względem wyszkolenia inspektorowi pionierów w Krakowie. Trzecia i czwarta kampania od 1908 roku były podporządkowane komendantowi 56 Brygady Piechoty należącej do 28 Dywizji Piechoty.
W 1899 batalion zajmował koszary przy ówczesnej przy ul. Czarneckiego 53..
Z dniem 1 października 1912 roku batalion został rozformowany. Wchodzące w jego skład kompanie 1., 2. i 5. zostały włączone w skład nowo utworzonego Batalionu Saperów Nr 11 we Lwowie, natomiast kompanie 3. i 4. w skład nowo powołanego Batalionu Saperów Nr 3 w Gorycji ().
Kadra Komendanci batalionu mjr Paul Witzigmann (1893 – 1895 → dyrektor inżynierii w Klagenfurcie) mjr Joseph von Weber (1895 – 1901 → zarządca Kamery c. i k. Jego Wysokości Arcyksięcia Józefa Ferdynanda) mjr Hugo Zelinka (1901 – 1906 → komendant 2. baonu 36 IR) mjr Richard von Fries (1906 – 1908 → komendant 2. baonu 10 IR) mjr / ppłk Rudolf Parti (1908 – 1912 → komendant PB. 8)
Oficerowie kpt. Walery Maryański por. Władysław Kornicki por. Wiktor Niesiołowski ppor. Cezary Wojciech Haller ppor. Eugeniusz Kordzik
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cesarska i Królewska Armia w Przemyślu Kategoria:Pionierzy i saperzy cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Austro-węgierskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1893 Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1912