David Raymond Sedaris (ur. 26 grudnia 1956 w Johnson City) – amerykański pisarz, satyryk, felietonista. Autor humorystycznych tekstów opartych na wątkach autobiograficznych.
Życiorys Urodził się w Johnson City w stanie Nowy Jork jako drugie z sześciorga dzieci Sharon Elizabeth (z domu Leonard) i Louisa Harry’ego „Lou” Sedarisa, inżyniera IBM. Jego ojciec ma greckie korzenie i jest grekokatolikiem; matka jest z pochodzenia Angielką i protestantką.
Kiedy David był jeszcze dzieckiem, rodzina zamieszkała w Raleigh w Karolinie Północnej. Po ukończeniu szkoły średniej w Raleigh studiował w Western Carolina University, a następnie w Kent State University. Interesowała go sztuka wizualna i performance. W 1983 przeniósł się do Chicago, a w 1987 ukończył School of the Art Institute of Chicago.
W 1991 przeniósł się do Nowego Jorku. Jego talent satyryczny został odkryty przez prezentera radiowego Irę Glassa, który zaprosił Sedarisa do udziału w swym cotygodniowym programie The Wild Room. Stamtąd w 1992 trafił do audycji Morning Edition niekomercyjnej stacji radiowej NPR (National Public Radio – Narodowe Radio Publiczne), gdzie czytał swoje SantaLand Diaries (Dzienniki z Krainy Świętego Mikołaja), o tym, jak w okresie Świąt Bożego Narodzenia wcielał się rolę zrzędliwego elfa-pomocnika Świętego Mikołaja w domu towarowym Macy’s. Audycja ta cieszyła się dużym powodzeniem u słuchaczy.
W latach 90. razem z siostrą Amy, aktorką, napisał kilka sztuk, które zostały wystawione w Klubie Teatru Eksperymentalnego LaMaMa w East Village w Nowym Jorku.
W 2000 wydał zbiór autobiograficznych opowiadań i felietonów Zjem to, co ma na sobie.
W 2004 opublikował kolejny zbiór opowiadań i felietonów pod wspólnym tytułem Dress Your Family in Corduroy and Denim (Ubierz rodzinę w sztruks i dżins), który osiągnął numer 1 na liście bestsellerów „New York Times” w kategorii literatury faktu.
Opublikował ponad 40 humorystycznych felietonów w tygodniku „The New Yorker”.
Od wielu lat jest w związku z malarzem i scenografem Hugh Hamrickiem. Mieszkali we Francji, Londynie, a obecnie – w Rackham w West Sussex. W Anglii znany jest z tego, że chodzi w nocy z latarką po drogach West Sussex i zbiera śmieci. Zyskał sobie tym sympatię Królowej Elżbiety II, która zaprosiła go na herbatę w Pałacu Buckingham.
Nagrody W 2001 tygodnik „Time” przyznał mu tytuł Humorysty Roku.
W 2001 otrzymał Nagrodę Thurbera (roczna nagroda literacka za książki humorystyczne).
Był wielokrotnie nominowany do Nagrody Grammy w kategorii Nagranie Roku – za nagranie audiobooku.
W 2019 roku został członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury.
Publikacje w Polsce Zjem to, co ma na sobie (Me talk pretty one day), Wydawnictwo Znak, 2006 Calypso (Calypso), tłum. Piotr Tarczyński, Wydawnictwo Filtry, 2020 Sama radość, tłum. Maciej Stroiński, Wydawnictwo Filtry, 2024
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy felietoniści Kategoria:Amerykańscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1956