jako forma liczby pojedynczej () – używanie zaimka oraz jego form pokrewnych (, , , , niekiedy również ) w języku angielskim w funkcji zaimka liczby pojedynczej, jako neutralnego pod względem płci zamiennika i (oraz form pokrewnych). Użycie to występuje przede wszystkich w zdaniach odnoszących się do bliżej nieokreślonej osoby, np.:
. .
Używanie zaimka jako formy liczby pojedynczej było notowane już w XIV wieku, około sto lat po wykształceniu się zaimka jako formy liczby mnogiej. Przynajmniej od tego momentu innowacja ta była obecna w języku angielskim, lecz w XVIII wieku zaczęły się pojawiać głosy krytyki, sprzeciwiające się ekspansji tej zmiany językowej. Użycie to ugruntowało się jednak w angielszczyźnie standardowej, przy czym pewien wpływ na jego zakorzenienie miały dążności do stosowania języka neutralnego płciowo. Nowsze słowniki i poradniki językowe odnotowują omawiane użycie jako część angielszczyzny standardowej lub czynią to z zastrzeżeniem, że chodzi o użycie mniej wskazane w kontekstach formalnych.
Zaimek promuje się również jako formę odnoszącą się do osób niebinarnych.
Niektórzy porównują używanie zaimka w funkcji liczby pojedynczej do ogólnie przyjętego znaczenia jako formy liczby pojedynczej, zastępującej archaiczne .
Zobacz też
rozdzielny bezokolicznik y’all seksizm językowy grzecznościowe użycie liczby mnogiej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Angielskie zaimki Kategoria:Wyrażenia angielskie