Auroville (z fr. Miasto Świtu) – eksperymentalne miasto w południowych Indiach, w dystrykcie Viluppuram, w stanie Tamilnadu będące zrealizowaną utopią Mirry Alfassa opracowaną we współpracy z architektem Rogerem Angerem na fali europejskich i indyjskich prądów myślowych uosabianych przez postać filozofa Aurobindo GhoseKatarzyna Nowak, Wychowanie i edukacja w Auroville, w: Remedium, nr 10(292)/2017, s. 8–9, ISSN 1230-7769..

Historia Założone zostało w 1968 r. na pustynnym terenie, na zerodowanej ziemi kilkanaście kilometrów od Puducherry przez grupę osadników przybyłych z 124 krajów świata i wszystkich indyjskich stanówAgnieszka Rostkowska Auroville – indyjski sen, który stał się rzeczywistością, Gazeta.pl, 2013-08-05, dostęp 2019-03-16.. Współcześnie miasto rozciąga się na obszarze ok. 20 km² pośród bujnej zieleni drzew i mieszka w nim blisko 2500 osób 30 lub 52 narodowościAuroville, utopijne miasto, reportaż z cyklu Zamieszkiwać świat, Arte 2017, reż. Fred Cebron, dostęp 2019-03-16., głównie Europejczyków.

Charakter Celem twórców miasta była chęć odnowy społeczeństwa w drodze stworzenia neutralnego miejsca do życia, całkowicie pozbawionego nacechowania politycznego i religijnego, wytworzenie wspólnoty żyjącej w braterstwie i tolerancji, poszukującej ścieżki ku indywidualnemu, duchowemu spełnieniu. W miarę upływu czasu miasto ewoluowało i w XXI wieku część z idei założycieli uległo erozji.

Miejscowość ma status odrębnego terytorium w obrębie Indii i jest samowystarczalna pod względem produkcji energii, dóbr konsumpcyjnych, świadczenia usług, edukacji i opieki medycznej. Nadal pozostaje kulturową enklawą, nie mając prawie żadnych cech wspólnych z cywilizacją indyjską.

Edukacja Edukacja dzieci podporządkowana jest konkretnym celom (nauka zawodu), nie bierze pod uwagę żadnych programów nauczania i jest opłacana w symbolicznych wysokościach. Ma charakter praktyki u mistrza, który dysponuje wiedzą i doświadczeniem. W przedszkolach stosowane są metody zbliżone do typu Montessori. W szkołach dąży się do maksymalnego zróżnicowania wieku w obrębie grup. Dzieci starsze nauczane są zgodnie z wymogami standardów światowej edukacji, jednak według indywidualnych potrzeb jednostek. Duży nacisk kładziony jest na wspólne uprawianie sportów oraz dziedziny artystyczne.

Zobacz też Sri Aurobindo Ashram

Przypisy

Bibliografia Paweł Kowalczyk, Czerwone drogi Auroville. Wolontariat w Indiach i świat tamilskich wiosek, s. 294, Wydawnictwo Sorus, 2014; Ruĝaj vojoj de Aŭrovilo, tłum. ne esperanto Ewa Grochowska, Wydawnictwo Espero, 2021, s. 290, . Katarzyna Boni, Auroville. Miasto z marzeń, Wydawnictwo Agora, Warszawa 2020, s. 480, .

Kategoria:Miasta w terytorium związkowym Puducherry Kategoria:Utopie Kategoria:Ekowioski Kategoria:New Age Kategoria:Grupy społeczne Kategoria:Miasta w stanie Tamilnadu