240px|thumb|Grób gen. F. Bláha w Podiebradzie František Bláha (ur. 26 lutego 1886 w Podiebradzie, zm. 21 maja 1945 w Terezinie) – czechosłowacki wojskowy, generał brygady, uczestnik czechosłowackiego ruchu oporu przeciwko okupacji niemieckiej, dowódca konspiracyjnej wojskowej organizacji Obrona Narodu.
Życiorys Urodził się w rodzinie mistrza rzeźnickiego w Podiebradzie. W latach 1896 – 1900 ukończył średnią szkołę w mieście Hradec Králové, potem w latach 1903 – 1907 skończył studia biznesowe w Pradze.
W latach 1907 – 1908 odbył jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w 8 pułku piechoty Landwehry w Pradze, po je ukończeniu otrzymał stopień oficerski.
Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany i od sierpnia 1914 roku był dowódcą plutonu w 12 pułku piechoty Landwehry. W dniu 23 listopada 1914 wraz z pułkiem został skierowany na front wschodni i już w dniu 29 listopada 1914 roku dostał się do niewoli rosyjskiej.
W czerwcu 1916 roku wstąpił do Legionu Czechosłowackiego, po czym został skierowany na kurs dowódczy do Kijowa, który ukończył 8 maja 1917 roku. Następnie został dowódcą kompanii w 6 pułku piechoty oraz pracował w komisji werbunkowej. Od sierpnia 1917 do kwietnia 1918 roku odbył kurs dowódców przy francuskiej misji wojskowej w Jassach, po czym powrócił do 6 pułku, gdzie dowodził batalionem. Wziął wtedy udział w walkach z oddziałami Armii Czerwonej na Syberii, m.in. uczestniczył w zajęciu miasta Jekaterynburg, po czym w okresie od września 1918 do czerwca 1919 roku był wojskowym komendantem tego miasta. Następnie był przedstawicielem Korpusu Czechosłowackiego przy Armii Syberyjskiej i funkcję tę sprawował do 14 kwietnia 1920 roku. Wrócił do Czechosłowacji, gdzie przybył 1 czerwca 1921 roku.
Po powrocie pozostał w wojsku, został oficerem w II Departamencie Sztabu Generalnego. We wrześniu 1922 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy batalionu w 45 pułku piechoty w Chust, a w grudniu 1923 roku został dowódcą tego pułku, którym dowodził do listopada 1932 roku. W tym czasie odbył liczne kursy i szkolenia, podnosząc swoje kwalifikacje wojskowe. Następnie przez rok był dowódcą 21 Brygady Piechoty w Koszycach, a w grudniu 1933 roku został komendantem Szkoły Dowodzenia w Pradze. W marcu 1935 roku został dowódcą 7 Brygady Piechoty w Josefovie, którą dowodził do 1 stycznia 1938 roku kiedy został mianowany zastępcą dowódcy 4 Dywizji Piechoty i funkcję tę pełnił do czasu rozwiązania armii czechosłowackiej. W czasie mobilizacji armii czechosłowackiej w czasie kryzysu sudeckiego w dniach 21 września – 15 października 1938 roku pełnił obowiązki dowódcy 4 Dywizji Piechoty.
Po rozwiązaniu armii czechosłowackiej włączył się w działania podziemnej organizacji wojskowej Obrona Narodu. W czerwcu 1944 roku został dowódcą organizacji Obrona Narodu i pod jego dowództwem przygotowywany był plan mobilizacji organizacji na okres wyzwolenia Czechosłowacji. W listopadzie 1944 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w dniu 17 listopada w więzieniu gestapo w twierdzy w Terezinie, gdzie przebywał do wyzwolenia w dniu 10 maja 1945 roku. W więzieniu zachorował jednak na tyfus, w wyniku czego zmarł już po odzyskaniu wolności.
Został pochowany w rodzinnym grobowcu w Podiebradzie.
W związku z jego zasługami w 1946 roku pośmiertnie nadano mu stopień generała dywizji oraz Czechosłowacki Krzyż Wojenny 1939.
Awanse Armia Austro-Węgierska chorąży (praporčík) (01.01.1913) porucznik (poručík) (01.11.1914) Legion Czechosłowacki porucznik (poručík legií) (07.02.1918) kapitan (kapitán legií) (09.09.1918) major (major legií) (27.10.1918) Armia Czechosłowacka major (major pěchoty) (01.06.1921) podpułkownik (podplukovník pěchoty) (01.09.1922)Osobní věstník Ministerstva Národní Obrany nr 103 z dnia 25 listopada 1922 roku, str. 817. pułkownik (plukovník pěchoty) (04.05.1928) )Osobní věstník Ministerstva Národní Obrany nr 25 z dnia 5 maja 1928 roku, str. 143. generał brygady (brigádní general) (31.07.1934)Osobní věstník Ministerstva Národní Obrany nr 38 z dnia 2 sierpnia 1934 roku, str. 191. generał dywizji (divisní generál in memoriam) (26.10.1946 – pośmiertnie ze starszeństwem od 01.05.1945)Osobní věstník Ministerstva Národní Obrany nr 101 z dnia 26 października 1946 roku, str. 1203.) Odznaczenia Order Sokoła z mieczami (1919) Czechosłowacki Krzyż Wojenny 1918 (1920) Czechosłowacki Medal Rewolucyjny (1920) Medal Zwycięstwa (1922) Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (pośmiertnie – 1945) Order św. Stanisława kl. II (Rosja – 1919) Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia – 1930)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Czechosłowaccy generałowie Kategoria:Członkowie czechosłowackiego ruchu oporu Kategoria:Ludzie urodzeni w Podiebradach Kategoria:Odznaczeni Orderem Sokoła Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim (1914–1918) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939 Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Więźniowie twierdzy Terezin Kategoria:Wojna domowa w Rosji (biografie) Kategoria:Zmarli na dur brzuszny Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Żołnierze austro-węgierscy w niewoli rosyjskiej w czasie I wojny światowej