Michaił Iwanowicz Biezuch (ukr. Михайло Іванович Безух, ros. Михаил Иванович Безух, ur. we wsi Biełosarajka w powiecie mariupolskim w guberni jekaterynosławskiej (obecnie Biełosarajska Kosa w rejonie manhuskim w obwodzie donieckim), zm. 31 lipca 1971 w Moskwie) – radziecki lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Był narodowości ukraińskiej. Do 1929 skończył 7 klas szkoły, 1929–1931 pracował w kołchozie w rodzinnej wsi, w 1933 ukończył szkołę uniwersytetu fabryczno-zawodowego w Geniczesku, 1933–1935 uczył się w azowskim technikum w obwodzie rostowskim. Od 1935 służył w armii, w 1938 ukończył wojskową szkołę lotniczą w Stalingradzie i został pilotem pułku bombowców lekkich w Kijowskim Okręgu Wojskowym. We wrześniu 1939 jako pilot 11 pułku bombowców lekkich brał udział w agresji ZSRR na Polskę, a później w wojnie ZSRR z Finlandią w lutym-marcu 1940 jako lotnik 11 pułku bombowców lekkich; podczas wojny z Finlandią wykonał 12 lotów bojowych. W czerwcu-lipcu 1940 brał udział w zajmowaniu Besarabii jako starszy lotnik 11 pułku bombowców lekkich, później służył w Odeskim Okręgu Wojskowym, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca klucza 299 pułku lotnictwa szturmowego na Froncie Południowym, biorąc udział w walkach obronnych w Mołdawii pilotując samolot I-153. Od października 1941 do marca 1942 był dowódcą klucza i dowódcą eskadry 565 pułku lotnictwa szturmowego, walcząc na Froncie Zachodnim (październik 1941) i Wołchowskim (marzec 1942), biorąc udział w obronie Moskwy i operacji lubańskiej, 17 marca 1942 został ranny i kontuzjowany, do lipca 1942 leczył się w moskiewskim szpitalu. Od lipca 1942 do kwietnia 1944 był dowódcą eskadry, nawigatorem i zastępcą dowódcy 565 pułku lotnictwa szturmowego, walczył na Froncie Zachodnim (lipiec 1942–sierpień 1943), Briańskim (sierpień-wrzesień 1943) i 1 Ukraińskim (luty-kwiecień 1944), biorąc udział w operacji rżewsko-syczewskiej, rżewsko-wiaziemskiej, orłowskiej i proskurowsko-czerniowieckiej. 3 sierpnia 1943 został zestrzelony, wyskoczył na spadochronie. Od kwietnia 1944 do maja 1945 dowodził 571 pułkiem lotnictwa szturmowego, walczył na 1 (kwiecień-sierpień 1944) i 4 Froncie Ukraińskim (sierpień 1944–-maj 1945), brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, wschodniokarpackiej, zachodniokarpackiej, morawsko-ostrawskiej i praskiej. Wykonał 119 lotów bojowych, w walkach powietrznych strącił osobiście 3 i w grupie 6 samolotów wroga. Po wojnie do lutego 1946 dowodził pułkiem lotnictwa szturmowego w Karpackim Okręgu Wojskowym, w 1950 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, 1950–1951 był inspektorem lotnictwa szturmowego w Głównej Inspekcji Armii Radzieckiej, później został pomocnikiem dowódcy 74 Dywizji Lotnictwa Szturmowego w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym, w styczniu 1952 został zastępcą dowódcy, a w grudniu 1953 dowódcą 159 Dywizji Lotnictwa Szturmowego na Sachalinie (do października 1955). W 1957 ukończył Wyższą Akademię Wojskową i 1957–1962 był dowódcą 83 Samodzielnej Stacji Inżynieryjno-Lotniczej Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, a 1962–1965 zastępcą dowódcy 30 Armii Powietrznej w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym (w Rydze), w sierpniu 1965 został zwolniony do rezerwy, 1966–1967 był szefem sektora Specjalnego Biura Konstruktorskiego Mechanizacji Pracy w Rydze. Od 1967 mieszkał w Moskwie, gdzie był m.in. pomocnikiem szefa Zarządu Magistrali i Informacji Aeronawigacyjnej. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Awanse porucznik (12 grudnia 1938) starszy porucznik (2 lutego 1942) kapitan (30 października 1942) major (3 sierpnia 1943) podpułkownik (24 października 1944) pułkownik (27 czerwca 1950) generał major lotnictwa (8 sierpnia 1955)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (1 lipca 1944) Order Lenina (dwukrotnie, 29 czerwca 1942 i 1 lipca 1944) Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie, 25 kwietnia 1943, 6 listopada 1944 i 5 listopada 1954) Order Suworowa III klasy (5 lipca 1944) Order Kutuzowa III klasy (11 czerwca 1945) Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie, 5 listopada 1941 i 15 listopada 1950) Medal „Za zasługi bojowe” (6 listopada 1945) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (Czechosłowacja)
Bibliografia Безух Михаил Иванович (ros.) Biogram na stronie warheroes.ru [dostęp 2018-12-28] http://allaces.ru/p/people.php?id=23164 (ros.) http://novodevichiynecropol.narod.ru/kn/bezukh_mi.htm (ros.)
Kategoria:Ukraińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Radzieccy generałowie majorowie lotnictwa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939 Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Radzieccy lotnicy wojskowi Kategoria:Radzieccy wojskowi narodowości ukraińskiej Kategoria:Radzieccy dowódcy pułków w II wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy agresji ZSRR na Polskę Kategoria:Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1971