Niszczyciele typu Capitán Merino Jarpa – chilijskie niszczyciele z początku XX wieku. W 1901 roku w stoczni w Birkenhead zbudowano dwa okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Armada de Chile w 1902 roku. Oba okręty skreślono z listy floty w 1924 roku.
Projekt i budowa Niszczyciele typu Capitán Merino Jarpa zostały zamówione przez rząd Chile w Wielkiej Brytanii, podobnie jak pozyskane kilka lat wcześniej jednostki typu Capitán Orella. Okręty były ulepszoną wersją swoich poprzedników, lecz nie różniły się od nich zbytnio: miały stalowy kadłub, wypukłą część dziobową i równomiernie rozmieszczone, lekko podwyższone cztery kominy.
Obie jednostki typu Capitán Merino Jarpa zostały zbudowane w brytyjskiej stoczni w Birkenhead. Wodowanie niszczycieli odbyło się w 1901 roku.
Okręt Stocznia Wodowanie Wejście do służby „Capitán Merino Jarpa” Cammell Laird 1901 1902 „Capitán O’Brien”
Dane taktyczno-techniczne Okręty były niszczycielami o długości między pionami 65,5 metra, szerokości 6,48 metra i zanurzeniu 1,8 metra. Wyporność normalna wynosiła 321 ton. Siłownię okrętów stanowiły dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 6250 KM, do których parę dostarczały cztery kotły Normand. Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 30 węzłów. Okręty zabierały zapas 90 ton węgla.
Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się: umieszczone na dziobie pojedyncze działo kalibru 76 mm (3 cale) Armstrong L/40 i pięć pojedynczych 6-funtowych dział kal. 57 mm Hotchkiss L/40. Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze pokładowe obracalne wyrzutnie kal. 450 mm (18 cali): jedna na śródokręciu i jedna w części rufowej
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 65 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Oba okręty typu Capitán Merino Jarpa zostały przyjęte w skład Armada de Chile w 1902 roku. Na próbach prędkości niszczyciele osiągnęły od 29,29 do 30,16 węzła. Jednostki wycofano ze służby w 1924 roku i następnie złomowano.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia