thumb|240px|Flaga Ligi Wyzwolenia Buraku thumb|240px|Centrala Ligi w Tokio ) – rdzennie japońska grupa społecznaW okresie Edo (1603–1868) shōgun Iemitsu Tokugawa (1604–1651) wprowadził rygorystyczny podział społeczeństwa na cztery klasy: (1) wojowników (samurajów), obejmującą grupę od daimyō do rōninów, (2) chłopów, (3) rzemieślników i artystów, (4) kupców. (podkasta), która wyłoniła się w XVI wieku z kast ludzi zdegradowanych – etaEta → dosł.: „obfitość brudu, skalania”, grupa najniższej kategorii japońskiego systemu społecznego w okresie Edo. (ludzi, których praca zazwyczaj polegała na zajmowaniu się zwłokami ludzi lub zwierząt) i hinin1. Hinin → buddyjski termin oznaczający: „nie-człowiek, nie-ludzie”;2. rodzaj buddyjskich bóstw opiekuńczych czasami przedstawianych jako wojownicy-demony, yasha, akki;3. w okresie Edo osoba niskiej kategorii, wykonująca posługi na miejscu egzekucji. (np. byłych więźniów, włóczęgów, żebraków, wyrzutków), czy osób uprawiających zawody – według shintō i buddyzmu – „nieczyste”: ubój, garbarstwo, wytwarzanie skórMirosława Cylkowska-Nowak, Marginalizacja i wykluczenie niektórych mniejszości w społeczeństwie japońskim. Konteksty kulturowe, społeczne i edukacyjne, w: Bliżej ludzi – programem dla nauk społecznych?, Societas Pars Mundi, Bielefeld, 2018, s.78,81, .
Opis Owocowało to silną stygmatyzacją i marginalizacją społeczną, a także fizyczną izolacją. Burakumin zamieszkiwali w najgorszych częściach miast i wsi, w bardzo złych warunkach. W 1871 roku podkasty formalnie zniesiono i burakumin stali się obywatelami niższych sfer.
Burakumin we współczesnej Japonii zamieszkują głównie własne komuny w południowej i zachodniej części Wysp i cały czas podlegają dyskryminacji i wykluczeniu w zakresie edukacji i zatrudnienia. Nie mogą wchodzić do niektórych świątyń, działy personalne części przedsiębiorstw mają też wykazy dystryktów zamieszkałych przez burakumin celem ich identyfikowania i niezatrudniania, napotykają również problemy w doborze partnerów życiowych. Jako temat tabu nie występują w artykułach, podręcznikach szkolnych i historycznych, w związku z czym duża część młodzieży nie wie o ich istnieniu i problemach.
W 1912 roku w prefekturze Mie tylko 37% chłopców i 15,4% dziewcząt z tej grupy zapisanych było do szkół elementarnych. W 1997 roku połowa osiemdziesięciolatków była analfabetami (w grupie pięćdziesięciolatków – jedna osoba na dziesięć). W 1985 roku (ostatnie oficjalne dane) statystyki mówiły o 4594 komunach zamieszkałych przez 1 163 372 burakuminMinority Rights Group International, Burakumin (Buraku people). Obecnie może ich być od 1 do 3 milionów w około 5000 komun. Pierwsze obszerne monografie na temat grupy ukazały się w latach 60. i 70. XX wieku.
W 2008 roku Mapy Google opisały poszczególne komuny (dōwa-chiku → okręg asymilacyjny; obszar burakumin) na niektórych swoich mapach, co wywołało protesty przeciwko możliwej stygmatyzacji i dyskryminacji ich mieszkańców. Duża część burakumin jest postrzegana przez pozostałych członków społeczeństwa japońskiego jako mniej inteligentni czy też genetyczni przestępcy (jednak widoczny jest stopniowy, powolny wzrost tolerancji). Ze względu na istniejące ograniczenia społeczne licznie korzystają z pomocy społecznej.
Zobacz też Yakuza
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona Buraku Kaihō Dōmei (Ligi Wyzwolenia Buraku) Oficjalna strona Buraku Kaihō ・ Jinken Kenkyūjo (Instytutu Badawczego Wyzwolenia Buraku i Praw Człowieka) Informacja o burakumin
Kategoria:Historia Japonii Kategoria:Dyskryminacja Kategoria:Ochrona praw człowieka Kategoria:Grupy społeczne