Osiękla ochrowa (Maireina ochracea (Hoffm.) D.A. Reid) – gatunek podstawczaków z rodziny Niaceae.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Merismodes, Niaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Gatunek ten został po raz pierwszy opisany w 1796 r. jako Solenia ochracea przez G.F. Hoffmanna. W 1964 r. D.A. Reid przeniósł go do rodzaju Merismodes, a w 2019 r. L. Zíbarová do rodzaju Maireina. Niektóre synonimy: Cyphellopsis ochracea (Hoffm.) Donk Henningsomyces ochraceus (Hoffm.) Kuntze 1898 Merismodes ochracea (Hoffm.) D.A. Reid 1964 Phaeocyphellopsis ochracea (Hoffm.) W.B. Cooke 1961 Solenia anomala var. ochracea (Hoffm.) Rea 1922 Solenia ochracea Hoffm. 1796 Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. Jest niespójna z aktualną nazwą naukową.
Charakterystyka Tworzy na pniach drzew skupiska bardzo drobnych owocników o pucharkowatym kształcie. Występuje w lasach, na obumarłych pniach i gałęziach drzew leżących na ziemi, zwłaszcza na dębach, wierzbach. Owocniki powstają od lata do jesieni. W Polsce rozprzestrzenienie gatunku nie jest znane. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. podano 2 stanowiska.
Rozróżnienie poszczególnych gatunków osiekli możliwe jest tylko badaniami mikroskopowymi.
Przypisy
Kategoria:Niaceae Kategoria:Mykobiota Polski