Zabudowa zwarta (także: zabudowa obrzeżna) – rodzaj zabudowy bloku budowlanego lub działki, która wypełnia cały ich front, bez pozostawiania przerwKonstanty Kokozow, Podstawy projektowania architektonicznego, PWSZ, Warszawa, 1968, s.22.
Wjazdy na podwórza lub place na tyłach wykonane są w parterach poszczególnych budynków (np. bramy). Wysokość zabudowy zwartej regulują przepisy prawa budowlanego, przy czym najczęstszym warunkiem jest wyrównanie wysokości ścian od frontu, a także i z tyłu. Zabudowa zwarta uzależniona jest od kształtu działki lub bloku budowlanego i może mieć linię prostą lub zakrzywioną. Z punktu widzenia ekonomiki wykorzystania powierzchni zabudowa zwarta jest korzystna ze względu na maksymalne wyzyskanie terenu, ale charakteryzuje się mniejszą zdrowotnością i brakiem przewiewności.
Zabudowa półzwarta różni się od zwartej dopuszczeniem przerw w zabudowie na wysokość całych budynków, co poprawia przewiewność. Zabudowa luźna charakteryzuje się wolno stojącymi budynkami różnej wielkości i przeznaczenia, ustawionymi w odległościach dopuszczanych przez prawo budowlane. W stosunku do ulic okalających kwartały zabudowy budynki mogą stać szczytami, kalenicami lub ukośnie.
Odmienna definicja zabudowy zwartej (uchylona w 2023 r.Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw ().) zawarta była w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 3.02.1995 r. Zabudowę zwartą określono jako zgrupowanie nie mniej niż pięciu budynków, z wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza stu metrówUstawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (, art. 4, punkt 29)..
Galeria
Przypisy
Kategoria:Urbanistyka Kategoria:Gospodarka nieruchomościami