Skala Ferrimana-Gallweya – skala oceny owłosienia ciała u kobiet przed przekwitaniem stosowana w diagnostyce hirsutyzmu.
Skala została opracowana przez angielskich lekarzy Davida Ferrimana i Johna Gallweya w 1961 roku i obejmowała analizę 11 okolic ciała, w 1965 roku na podstawie dalszych badań wpływu androgenów na owłosienie skala została zmodyfikowana. W zmodyfikowanej skali (mFG) zrezygnowano z oceny przedramion i podudzi. Zgodnie z wytycznymi Endocrine Society (2018) zmodyfikowana skala Ferrimana-Gallweya jest złotym standardem w rozpoznawaniu hirsutyzmu.
Zmodyfikowana skala Ferrimana-Gallweya mały|center|500px|Zmodyfikowana skala Ferrimana-Gallweya
Oceniana jest intensywność owłosienia w dziewięciu androgenozależnych okolicach ciała (warga górna, broda, klatka piersiowa, ramię, górna część brzucha, podbrzusze, górna część pleców, dolna część pleców i udo). Owłosienie jest oceniane w skali od 1 do 4, gdzie 1 oznacza minimalną liczbę obecnych włosów ostatecznych, a 4 to odpowiednik owłosionego mężczyzny, natomiast w przypadku całkowitego braku włosów ostatecznych w badanym obszarze ciała punktów się nie przyznaje lub przyznaje się 0 punktów. Włosy ostateczne od włosów typu vellus różnicuje się głównie na podstawie długości (powyżej 0,5 cm) i w mniejszym stopniu pigmentacji.
Interpretacja Wynik uzyskuje się po zsumowaniu punktów i jego wynik jest dodatni powyżej 95 percentyla w określonej populacji:
Polska > 8Stany Zjednoczone (białe i czarne kobiety) ≥ 8Wielka Brytania (białe i czarne kobiety) ≥ 8Rasa śródziemnomorska ≥ 9–10Hiszpanie ≥ 9–10Bliski Wschód ≥ 9–10ChińczycyChińczycy Han ≥ 2Chiny Południowe ≥ 7
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dermatologia Kategoria:Endokrynologia Kategoria:Ginekologia i położnictwo Kategoria:Skale stosowane w medycynie