thumb|2 kompania rezerwy ckm i broni towarzyszących 14 pp we wrześniu 1931 r. W środku siedzi mjr Stanisław Brzeziński-Dunin, na prawo od niego kpt. Mieczysław Sanak, a na lewo ppor. Władysław Szelepin. thumb|Korpus oficerski 14 pp w dniu 11 listopada 1933. Siedzą od prawej: mjr Wilhelm Paszkiewicz, mjr Stanisław Pietrzyk, mjr Stanisław Brzeziński-Dunin, ppłk Hugo Mijakowski (z-ca d-cy pułku), płk Ignacy Misiąg (były d-ca pułku), ppłk Franciszek Sudoł (d-ca pułku), mjr Aleksander Fiszer, mjr Aleksander Zabłocki i kpt. Marian Matera (adiutant pułku). alt=Zdjęcie ze zbiorów rodzinnych Andrzeja Nitki.|mały|Stanisław Kalikst Brzeziński-Dunin w mundurze galowym majora. Zdjęcie z okresu służby w 14 pp we Włocławku.
Stanisław Kalikst Wiktor Brzeziński-DuninPrzez większość swej służby w Wojsku Polskim używał tylko pierwszego członu nazwiska – występując w dokumentach ewidencyjnych (a także w Rocznikach Oficerskich) jako Brzeziński. (ur. 28 lipca 1896 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wiktora i Marii z domu Gasparskiej, urodzony 28 lipca 1896 we LwowieCzęść źródeł podaje, iż Stanisław Brzeziński-Dunin był synem Wincentego i Apolonii, jednakże źródła te są błędne (dane zamieszczone w biogramie opracowano na podstawie wpisów zawartych w księdze metrykalnej parafii św. Antoniego we Lwowie, udostępnionych przez członków rodziny).. Ukończył gimnazjum w Wiedniu, należał go Polskich Drużyn Strzeleckich. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie był żołnierzem 1 pułku piechoty, następnie pełnił służbę w armii Austro-Węgier, w której ukończył szkołę oficerską. Jego oddziałem macierzystym był c. i k. 30 pułk piechoty. Na stopień chorążego rezerwy awansowany został ze starszeństwem z dniem 1 października 1916, natomiast na stopień podporucznika służby stałej ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1916.
W Wojsku Polskim służył od 1918. Uczestnik wojen 1918–1921 (polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej) – w szeregach 40 pułku piechoty. Podczas walk został dwukrotnie ranny. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza Wojska Polskiego z dnia 19 sierpnia 1920Był to dekret marszałka Józefa Piłsudskiego o sygnaturze L. 2265. został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana w piechocie.
Na dzień 1 czerwca 1921 pełnił, nadal w stopniu kapitana, służbę w 40 pułku piechoty. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tymże stopniu, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 956. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Służąc we lwowskim 40 pp zajmował: w 1923 rokuW ewidencji Wojska Polskiego występował wówczas jako Stanisław II Brzeziński, dla odróżnienia od innego oficera o takim samym imieniu i nazwisku. – 863. lokatę, a w roku 1924 – 442. lokatę wśród kapitanów piechoty.
Dalszy etap kariery wojskowej Stanisława Brzezińskiego-Dunina to służba w Korpusie Ochrony Pogranicza, do którego został przeniesiony z dniem 25 lutego 1925Wiadomość podana w Rozkazie Dziennym Dowództwa 4 Brygady KOP Nr 34 z dnia 4 sierpnia 1925 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie). (przed przeniesieniem pełnił służbę w Oddziale V Sztabu Generalnego jako nadetatowy oficer 40 ppInformacja podana na podstawie Rozkazu Dziennego Nr 12 Dowództwa 4 Brygady KOP z dnia 20 kwietnia 1925 r.(zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).). Skierowany początkowo do brygady KOP „Podole”, został w dniu 18 kwietnia tegoż roku przydzielony do batalionu „Skałat”Przydział nastąpił na podstawie Rozkazu Dziennego Nr 12 Dowództwa 4 Brygady KOP z dnia 20 kwietnia 1925 r. (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).. W maju 1925 przesunięto go do brygady „Nowogródek”Przesunięcie nastąpiło na podstawie wzajemnego porozumienia się dowódców 2 i 4 brygady Ochrony Pogranicza i ogłoszone zostało w Rozkazie Dziennym Dowództwa KOP Nr 47 z dnia 19 maja 1925 r.(zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).. W dniu 7 lutego 1927 został powołany na X kurs do rembertowskiego Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia. W tym okresie pełnił już służbę w batalionie KOP „Iwieniec”Wiadomość podana w Rozkazie Dziennym Dowództwa KOP Nr 10 z dnia 27 stycznia 1927 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).. W sporządzonym na przełomie 1926 i 1927 roku przez Szefa Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych płk. Szt. Gen. Józefa Zamorskiego „Wykazie imiennym poruczników i kapitanów – dowódców kompanii i baonów na froncie” – zaliczono kpt. Brzezińskiemu 9-miesięczny okres dowodzenia kompanią (czas dowodzenia oddziałami bojowymi na froncie obliczano od dnia 1 czerwca 1919 do dnia 1 marca 1921). Zarządzeniem B.P.L. 3989/III Prezydenta RP Ignacego Mościckiego z dnia 12 kwietnia 1927 został awansowany na stopień majora, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 73. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 20 czerwca 1927 objął agendy kwatermistrza baonu „Iwieniec” (przejął je po kpt. Tadeuszu Sterzyńskim)Rozkaz Dzienny Dowództwa 6 Baonu KOP Nr 138/27 z dnia 20 czerwca 1927 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).. W okresie od 17 lipca do 15 października 1927 pełnił czasowo obowiązki dowódcy tegoż batalionu. Agendy kwatermistrzostwa batalionu „Iwieniec” przejął ponownie w dniu 15 października 1927 rokuRozkaz Dzienny Dowództwa 6 Baonu KOP Nr 237/27 z dnia 16 października 1927 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).. Marszałek Józef Piłsudski (minister spraw wojskowych) zarządzeniem ogłoszonym w dniu 23 grudnia 1927Zarządzenie o sygnaturze B.P.L. 24722-II-Piech. L. 31184-27. przeniósł mjr. Stanisława Brzezińskiego do kadry oficerów piechoty, z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. W 1928 przynależał do kadry oficerów piechoty (pozostając na ewidencji 40 pułku piechoty) i pełnił wciąż służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza. Zajmował wówczas 74. lokatę wśród majorów piechoty ze swego starszeństwa. W dniu 3 września 1928 został wyróżniony Odznaką Pamiątkową Korpusu Ochrony Pogranicza „Za Służbę Graniczną”Rozkaz Dowództwa KOP Nr 85/28 z dnia 3 września 1928 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie)..
Zarządzeniem ministra spraw wojskowychZarządzenie B.P.L. 8505-I – Piech. L. 4000-30. – marszałka Józefa Piłsudskiego – został w marcu 1930 przeniesiony (w korpusie oficerów piechoty) z KOP-u do 14 pułku piechoty z Włocławka, na stanowisko dowódcy batalionu. Służąc we włocławskim pułku zajmował w 1930 roku – 356. lokatę łączną wśród majorów piechoty (była to 69. lokata w starszeństwie). Na dzień 16 września 1930 dowodził II batalionemZ Dziennika Rozkazów Dziennych 14 Pułku Piechoty wynika, że obowiązki dowódcy II batalionu objął w trzeciej dekadzie maja 1930 roku. Na stanowisku dowódcy tegoż batalionu odnotowany został również w dniu 21 września 1933 roku. 14 pp, a w dniach od 14 do 17 października 1930 uczestniczył w terenowych ćwiczeniach taktycznych dla oficerów sztabu 4 Dywizji Piechoty. Razem z nim z 14 pułku piechoty na ćwiczenia te wyjechali również kpt. Emil Zawisza i mjr Stanisław Pietrzyk. W 1932 jako major 14 pułku piechoty zajmował 58. lokatę w swoim starszeństwie i odznaczony był już wówczas Medalem Niepodległości. Jako oficer 14 pp, na dzień 1 lipca 1933 zajmował 224. lokatę łączną wśród majorów piechoty (była to 57. lokata w starszeństwie). Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej opublikowanym w dniu 19 marca 1934 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, za zasługi na polu wyszkolenia wojska.
Zarządzeniem ministra spraw wojskowych, został w kwietniu 1934 przeniesiony (w korpusie oficerów piechoty) z 14 pułku piechoty do 26 pułku piechoty, na stanowisko dowódcy batalionu, co ogłoszono w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych z dnia 7 czerwca 1934. Służąc w 26 pułku piechoty – na dzień 5 czerwca 1935 zajmował 136. lokatę łączną pośród majorów korpusu piechoty (52. lokatę w swoim starszeństwie).
Awansowany do stopnia podpułkownika piechoty został ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 r. i 18. lokatą. Na dzień 23 marca 1939 zajmował nadal 18. lokatę wśród podpułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie i pełnił służbę jako dowódca III batalionu 26 pułku piechoty (detaszowanego we Lwowie).
W kampanii wrześniowej walczył w składzie oddziałów wystawionych przez Ośrodek Zapasowy 5 Dywizji Piechoty. Wziął udział w walkach o Lwów, dowodząc początkowo wschodnim odcinkiem jego obrony. Od 14 września objął rejon wzgórza 374 „Kortumowa Góra” i dowodził tym pododcinkiem, stanowiącym północno-zachodnią część odcinka zachodniego obrony Lwowa. W skład dowodzonego przez niego zgrupowania wchodziły: pododdziały batalionu ON „Lwów I” i batalionu ON „Sokal”, kompania marszowa ckm z 19 pp, 4 kompania 205 pp rez. (weszła w skład zgrupowania w dniu 14 września, po walkach stoczonych na Cmentarzu Janowskim), pluton z 8 kompanii 206 pp rez. i inne mniejsze pododdziały. Łącznie siły podległe ppłk. Brzezińskiemu liczyły 42 oficerów i 784 szeregowychWedług Ordre de Bataille 35 Dywizji Piechoty Rezerwowej z dnia 21 września 1939 roku.. 19 września 1939, po przeprowadzonej reorganizacji 35 DP Rez. i całego zachodniego odcinka obrony Lwowa, z oddziałów podpułkownika Stanisława Brzezińskiego stworzono dwubatalionowy pułk piechoty „Góra Stracenia”, którego objął dowództwo. W skład tego pułku weszły luźne oddziały, które do tej pory stanowiły obsadę odcinka „Góra Stracenia” (I batalionem dowodził kpt. Jan Baraniecki, a II batalionem kpt. Józef Dubiński). W ramach przeprowadzonej w dniu 19 września akcji zaczepnej obrońców miasta w kierunku Hołoska Wielkiego, mającej na celu ułatwienie wojskom gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego przebicie się do Lwowa, zgrupowaniu ppłk. Brzezińskiego wyznaczono zadanie opanowania własnymi siłami Cmentarza Kleparowskiego (akcja ta była ostatnim akordem walk na odcinku zachodnim). 21 września dokonano kolejnej reorganizacji obrony odcinka „Zachód”, w wyniku której ppłk Brzeziński został dowódcą pododcinka „Kleparów”. Po poddaniu miasta Armii Czerwonej odpowiadał za wymarsz załogi Sektora II (szeregowych) ulicami Janowską i Słowackiego w kierunku na szosę Sichowską.
Podpułkownik Stanisław Brzeziński-Dunin po kapitulacji Lwowa dostał się do niewoli sowieckiej. Przetrzymywany był w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 126.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 16 marca 1934 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Medal Niepodległości – 22 grudnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/dd/Zdj%C4%99cie_Stanis%C5%82awa_Kaliksta_Dunin-Brzezi%C5%84skiego_w_stopniu_majora_z_okresu_s%C5%82u%C5%BCby_w_14pp_we_W%C5%82oc%C5%82awku..jpg Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Pamiątkowa Korpusu Ochrony Pogranicza „Za Służbę Graniczną” Krzyż Legionowy Srebrny Medal Waleczności II klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry) Upamiętnienie