Lodewijk Mortelmans (ur. 5 lutego 1868 w Antwerpii, zm. 24 czerwca 1952 tamże) – flamandzki kompozytor, dyrygent i pedagog.
Życiorys Studiował we Vlaamsche Muziekschool w Antwerpii (w 1898 przekształconej w ) u Jana Blockxa i Petera Benoit. W 1887 rozpoczął studia w Królewskim Konserwatorium w Brukseli pod kierunkiem Arthura De Greefa (fortepian) i Huberta Ferdinanda Kufferatha (kontrapunkt). Będąc jednak zdeklarowanym Flamandem, nie zaaklimatyzował się w brukselskim środowisku muzycznym i już w 1888 wrócił do Antwerpii.
W 1893 wygrał belgijskie Prix de Rome (za kantatę Lady Makbet), co poza sukcesem osobistym przyniosło splendor także jego macierzystej antwerpskiej szkole i pośrednio pomogło w uzyskaniu przez nią statusu królewskiego konserwatorium. W 1902 został profesorem tej uczelni i przez 22 lata wykładał kontrapunkt i fugę, a w latach 1924–1933 był jej dyrektorem.
Był pierwszym dyrektorem i dyrygentem założonego w 1914 Nouveaux Concerts d'Anvers (towarzystwa koncertowego). Przewodniczył Towarzystwu Kompozytorów Flamandzkich. W 1891 za symfonię Germania otrzymał nagrodę przyznaną przez , której później był członkiem.
W 1933 Mortelmans przeszedł na emeryturę i odtąd prowadził odosobniony tryb życia w Waasmunster, gdzie zajmował się kompozycję, zwłaszcza utworów fortepianowych, orkiestracją wczesnych pieśni i aranżacją melodii ludowych. Napisał też podręcznik do nauki kontrapunktu.
Twórczość Jego styl wywodził się z tradycji romantycznej i ewoluował w kierunku impresjonizmu. Komponował utwory orkiestrowe, instrumentalne (szczególnie impresjonistyczne utwory fortepianowe), muzykę chóralną i pieśni. Zwłaszcza jego pieśni zasługują na szczególną uwagę. Melodyka tych wcześniejszych (z lat 1887–1902) jest romantyczno-liryczna z ekspresyjną chromatyką. Pieśni późniejsze (z lat 1903–1912) charakteryzują się spójnością tekstu z muzyką, naturalizmem, dramatyczną ekspresją, wyrafinowanym frazowaniem oraz płynną modalną harmoniką. W jego utworach orkiestrowych, mimo oryginalnej niekiedy orkiestracji (De Mytheder Lente), zauważalne są wyraźne wpływy Schumanna i Brahmsa, a w operze De kinderender zee – odniesienia do weryzmu i monumentalnego dramatu Wagnera.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Opera De kinderen der zee, opera w 3 aktach, libretto R. Verhulst, 1915
Utwory orkiestrowe symfonia Germania, 1891 Homerische symfonie, 1898 poematy symfoniczne: Helios, 1894 Lente-Idylle (), 1895 De Mythe der Lente (), 1895 Bruiloftsmarsch, 1918 Vier Elegieen na orkiestrę smyczkową, 1925 Avondlied, 1928 Kindersuite, 1933
Utwory wokalne Lady Macbeth, kantata na alt, tenor, baryton, chór i orkiestrę, 1893 liczne pieśni do słów: Guida Gezelle, Paula de Monta, Johanna Wolfganga von Goethego, Charlesa Baudelaire’
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kompozytorzy romantyzmu Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Belgijscy kompozytorzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Antwerpii Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1952