Adam Kopyciński (ur. 24 grudnia 1849 w Nowym Żmigrodzie, zm. 27 września 1914 w Gawłuszowicach) – polski duchowny katolicki, doktor teologii, poseł do Sejmu Krajowego Galicji i parlamentu wiedeńskiego, publicysta.
Życiorys Był synem organisty Jana Kopyto i Rozalii z Walewskich. Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie wstąpił w 1870 roku do Seminarium Duchownego w Tarnowie, gdzie w 1874 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie pracował jako wikariusz w Przeciszowie, a później studiował teologię w Wiedniu we Frintaneum, uzyskując doktorat w 1879 roku.
Po powrocie do Tarnowa w latach 1879–1890 był wykładowcą teologii pastoralnej i Pisma Świętego Starego Testamentu w tarnowskim seminarium. Od 1880 r. zaczął wydawać swe prace z zakresu homiletyki i akcji społecznej. W swoim dziele O sakramencie pokuty zawarł w nim myśli św. Alfonsa, którego teologia w tym czasie coraz powszechniej dochodziła do głosu na terenie Polski.
Był członkiem Rady Miejskiej i Powiatowej w Tarnowie. W 1883 r. wybrano go posłem na Sejm Krajowy z IV kurii okręgu Tarnów-Tuchów, a w 1885 r. posłem do parlamentu wiedeńskiego z okręgu Tarnów-Pilzno-Dąbrowa. Jako poseł zakładał kółka rolnicze oraz różne lokalne stowarzyszenia oświatowe i gospodarcze. W 1881 r. założył w Tarnowie stowarzyszenie rzemieślników chrześcijańskich „Gwiazda Tarnowska”, pierwsze w Galicji, któremu prezesował przez 10 lat. W latach 1882–1889 pracował czynnie nad organizacją oświaty, opieki społecznej oraz propagował działalność charytatywną. W 1882 r. zorganizował w Tarnowie Towarzystwo Oświaty Ludowej, którego celem było zakładanie bibliotek i czytelni dla ludu. Pełnił w nim funkcję zastępcy prezesa. Działalność Kopycińskiego i jego wypowiedzi doprowadziły do tego, że przedstawiciele ziemian galicyjskich wywarli nacisk na biskupa tarnowskiego Ignacego Łobosa, który zalecił mu zrezygnowanie z mandatu poselskiego. Ksiądz złożył mandat poselski w 1886 roku, ale przy nowych wyborach otrzymał go ponownie ogromną większością głosów.
W 1890 r. został proboszczem w Radomyślu Wielkim i dziekanem dekanatu radomyskiego, a w 1893 r. w Gawłuszowicach. Powrócił do działalności politycznej kandydując do parlamentu wiedeńskiego, którego został posłem w latach 1891–1897 i ponownie w 1907 roku z okręgu Dąbrowa-Mielec. Zaraz po wyborach przystąpił do Stronnictwa Narodowo-Demokratyczego. W 1894 r. został kanonikiem honorowym kapituły tarnowskiej. Był obywatelem honorowym Tarnowa, Żmigrodu, Radomyśla i Ciężkowic.
Wybrane publikacje Spowiedź Generalna wg ks. Adama Kopycińskiego – Podręczna Encyklopedia Kościelna, wyd. 1907 Wierzę w święty Kościół Powszechny, wyd. Tarnów 1912
Przypisy
Bibliografia Krzysztof Dunin-Wąsowicz, Ks.Adam Kopyciński,, [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XIV, wyd. 1968-1969.
Kategoria:Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie Kategoria:Duchowni diecezji tarnowskiej Kategoria:Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy Kategoria:Kanonicy tarnowskiej kapituły katedralnej Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze gospodarczy Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze oświatowi Kategoria:Polscy duchowni katoliccy – działacze rolniczy Kategoria:Polscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Polscy teolodzy katoliccy Kategoria:Posłowie Sejmu Krajowego Galicji V kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu IX kadencji Kategoria:Posłowie do Rady Państwa w Wiedniu XI kadencji Kategoria:Urodzeni w 1849 Kategoria:Zmarli w 1914 Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Żmigrodzie